TEENAGE SEX & DEATH AT CAMP MIASMA

ჯეინ შონბრუნი თავის ფილმებში ხშირად იკვლევს მომენტს, როცა მედია, რომელსაც მოიხმარ, შენივე ცხოვრებისგან განცალკევებულად არსებობას წყვეტს. TEENAGE SEX AND DEATH AT CAMP MIASMA ამ იდეას პირდაპირ 80-იანი წლების სლეშერ-ფრენჩაიზის სამყაროში ათავსებს.

ჰანა აინბინდერი კრისს განასახიერებს — ახალგაზრდა რეჟისორს, რომელსაც ხანგრძლივი ისტორიის მქონე ჰორორ-სერიის, CAMP MIASMA-ს, გაცოცხლებას ავალებენ. ფრენჩაიზი წლების განმავლობაში სუსტმა გაგრძელებებმა და ნელ-ნელა ჩამქრალმა ნოსტალგიამ გამოფიტა. კრისის აკვიატებული ინტერესი მას ბილი პრესლისთან მიიყვანს, რომელსაც ჯილიან ანდერსონი თამაშობს. ბილი ორიგინალური ფრენჩაიზის „final girl“-ია, რომელმაც წლები განმარტოებით გაატარა იმავე ბანაკში, სადაც პირველი ფილმი გადაიღეს.

აქედან ფილმი თანდათან იწყებს ფანებს, მსახიობებსა და იმ ფილმებს შორის ურთიერთობის გაშლას, რომლებიც მათ ცხოვრებასა და იდენტობას აყალიბებენ. შონბრუნი გამოგონილ CAMP MIASMA-ს ისეთივე დეტალიზაციით ეკიდება, როგორსაც ჩვეულებრივ რეალურად არსებული ფრენჩაიზები იმსახურებენ: VHS-კასეტები, სამახსოვრო ნივთები, გაგრძელებები, ფანების მიერ შექმნილი მითოლოგია, წარუმატებელი მცდელობები სერიის ხელახლა გასაცოცხლებლად. იქმნება შთაბეჭდილება, თითქოს ფილმის დაწყებამდე მის უკან უკვე მთელი ჰორორ-ფრენჩაიზის ისტორია არსებობდა.

ყველაზე აშკარა რეფერენსი FRIDAY THE 13TH-ია. ფილმში სლეშერის ჟანრის სხვა კლასიკური ნამუშევრების კვალიც მრავლადაა, თუმცა შონბრუნს პაროდია ნაკლებად აინტერესებს. მისთვის უფრო მნიშვნელოვანია, რას ნიშნავს ეს ფილმები იმ ადამიანებისთვის, რომლებიც მათთან ერთად გაიზარდნენ. ჰორორის ფანდომი თავად სიუჟეტის ნაწილად იქცევა. ფილმი სვამს კითხვას: რა ხდება მაშინ, როცა ის, რაც მოზარდობისას გიყვარდა, შენს სექსუალობას, იდენტობასა და მოგონებებს განუყოფლად უკავშირდება?

ჯილიან ანდერსონი განსაკუთრებით ზუსტი არჩევანია, რადგან მას ამ ჟანრთან დაკავშირებული ათწლეულების ისტორია მოჰყვება. კონკრეტული თაობისთვის ის უკვე განუყოფლადაა დაკავშირებული THE X-FILES-თან. აქ კი თამაშობს ქალს, რომელიც სრულიად სხვა ტიპის მემკვიდრეობის ტყვეობაში აღმოჩნდა — მსახიობს, რომელსაც წლების განმავლობაში ერთი როლი განსაზღვრავდა, რადგან სხვებს მისი დავიწყება უბრალოდ არ სურთ.

პრემიერამდე შონბრუნმა ფილმი დაახლოებით ასე აღწერა: PORTRAIT OF A LADY ON FIRE, მოქცეული FRIDAY THE 13TH-ის გაგრძელებაში. ეს შედარება აბსურდულად ჟღერს, სანამ არ დაინახავ, რამდენად სერიოზულად ეკიდება ფილმი მის ორივე ნაწილს. აქ არის სისხლი, კემპ-ესთეტიკა და სლეშერის მთელი იკონოგრაფია, მაგრამ ამავე დროს — სურვილი, ინტიმურობა და ფიქრი იმაზე, თუ ვის ეკუთვნის ფილმის მნიშვნელობის განსაზღვრის უფლება მას შემდეგ, რაც მაყურებელი მას თავისად აქცევს.

WE’RE ALL GOING TO THE WORLD’S FAIR-ისა და I SAW THE TV GLOW-ს შემდეგ ეს შონბრუნის მესამე სრულმეტრაჟიანი მხატვრული ფილმია და ჯერჯერობით ყველაზე მეტად კინოთი შეპყრობილიც. ეს არის ჰორორი ჰორორის შესახებ, ფანდომი ფანდომის შესახებ და კინო კინოს შესახებ — იმ საფრთხეზე, რომელიც ჩნდება მაშინ, როცა რომელიმე გამოსახულება იმდენად გიყვარდება, რომ ბოლოს მის შიგნით ცხოვრებას ცდილობ.