TAXI DRIVER

ტრევის ბიკლი კინოს ერთ-ერთი უდიდესი პარადოქსია: ადამიანი, რომელიც სასოწარკვეთილად ეძებს ადამიანურ კავშირს, მაგრამ ამავე დროს ყველას თვალწინ სრულ იზოლაციაში ცხოვრობს. Taxi Driver იწყება კადრით, სადაც ტაქსი ორთქლის ღრუბლიდან ამოდის, თითქოს ზღვის სიღრმიდან ამოსული მონსტრი იყოს. და ამის შემდეგ ყველაფერი კიდევ უფრო ბნელდება. ფილმის იმდენი ნაწილი იქცა პოპულარული კულტურის ნაწილად, რომ შეიძლება იფიქროთ — უკვე იცით, რას უნდა ელოდოთ. მაგრამ როგორც კი თავიდან უყურებთ, ხვდებით, რამდენად შემაშფოთებელი და ძლიერი რჩება ის დღემდე.

Robert De Niro ტრევის ბიკლის როლს ასრულებს — ვიეტნამის ომის ვეტერანს, რომელიც ღამით New York City-ის ქუჩებში ტაქსს ატარებს. უძილობით შეწუხებული და გარშემომყოფებისგან სულ უფრო მეტად გაუცხოებული ტრევისი ქალაქში მოძრაობს, რომელსაც ქაოსურ, მტრულ და მორალურად დეგრადირებულ ადგილად აღიქვამს. თავდაპირველი გაუცხოება ნელ-ნელა აკვიატებად გარდაიქმნება.

ყველაზე მეტად ის მხიბლავს, თუ რამდენად სუბიექტურია ეს ფილმი. სინამდვილეში ჩვენ ნიუ-იორკს არ ვუყურებთ. ჩვენ ტრევისის ნიუ-იორკს ვხედავთ. ქალაქი მისი შიშების, იმედგაცრუებებისა და მზარდი პარანოიის ანარეკლად იქცევა. ყოველი ნეონის აბრა, წვიმით გაჟღენთილი ქუჩა და გვიან ღამით მომხდარი შეხვედრა მისი არასტაბილური ცნობიერების ფილტრში გადის.

ეს ასევე ამერიკული კინოს ერთ-ერთი უდიდესი შემოქმედებითი გაერთიანებაა. Martin Scorseseრეჟისორია. Paul Schrader სცენარის ავტორი. Bernard Herrmann ქმნის თავის უკანასკნელ მუსიკალურ პარტიტურას. Robert De Niro კი მეოცე საუკუნის ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან შესრულებას გვთავაზობს. და, რა თქმა უნდა, უნდა აღინიშნოს Marcia Lucas, რომლის მონტაჟმაც 1970-იანი წლების ახალი ჰოლივუდის სტანდარტი განსაზღვრა. საოცარია, როგორ გაერთიანდა ეს ყველაფერი სწორედ სწორ დროს.

რაც ყველაზე მეტად მაოცებს, არის ის, რომ ფილმი საერთოდ არ ბერდება. ნიუ-იორკი შეიცვალა, ამერიკა შეიცვალა, ტექნოლოგიებმა კი ჩვენი ცხოვრება სრულად გარდაქმნა. თუმცა ტრევის ბიკლის მარტოობა დღეს უფრო აქტუალურიც კი ჩანს, ვიდრე 1976 წელს. თუ რამეა, ფილმი ახლა კიდევ უფრო შემაწუხებელია — როგორც საოცრად ზუსტი სქემა თანამედროვე სამყაროსთვის, სადაც იზოლაცია რადიკალიზდება, ადამიანები ექო-კამერებში იკეტებიან და ჩნდება ისეთი ფენომენები, როგორიცაა ინცელების კულტურა.

„ტაქსის მძღოლი“ იმდენჯერ მაქვს ნანახი, რომ დათვლა უკვე შეუძლებელია. და ყოველი ნახვისას ის კვლავ ისეთივე მძიმე სანახავია. ამას კი ყველაზე დიდ კომპლიმენტად მივიჩნევ.