NOUVELLE VAGUE

NOUVELLE VAGUE არის ლინკლეიტერის თამაშისებური დიალოგი კინოს ისტორიასთან — ნამუშევარი, რომელიც ასახავს მის მრავალწლოვან გატაცებას დროით, ახალგაზრდობითა და შემოქმედებითი აჯანყებით. ფილმი არ ცდილობს მიბაძვას; ის ფრანგულ ახალ ტალღას ცოცხალ გავლენად აღიქვამს და მის ენერგიას თანამედროვე პერსონაჟების პრიზმით ატარებს.

კინემატოგრაფისტების თავისუფალი ჯგუფი შთაგონებას, რომანსსა და ფულს ეძებს და თან განიხილავს, როგორი უნდა იყოს კინო. სიუჟეტი „ჰანგაუთ“ ფილმის მსგავსად მიედინება — აქ პრიორიტეტულია საუბარი, მოძრაობა და წამიერი კავშირები. ლინკლეიტერი შემოქმედებით ამბიციას ერთდროულად როგორც გათავისუფლებას, ისე მახეს აჩვენებს. შედეგად ვიღებთ ფილმს ადამიანებზე, რომლებიც ხელოვნების მეშვეობით საკუთარი ცხოვრების გამოგონებას ცდილობენ და სრულად აცნობიერებენ, რომ შესაძლოა დამარცხდნენ. მისი სიმსუბუქე ატარებს ჩუმ მელანქოლიას, ნაცნობ გრძნობას ყველასთვის, ვისაც ოდესმე ოცნების დევნა უცდია.

კრიტიკოსები ფილმს ხშირად ადარებენ ლინკლეიტერის დროისა და ახალგაზრდობის თემაზე შექმნილ ადრინდელ ნამუშევრებს და მას გვიანდელი კარიერის რეფლექსიად კითხულობენ შემოქმედებითი გადარჩენის შესახებ. გოდარისა და ტრიუფოს მიმართ მინიშნებები უფრო დიალოგის ფუნქციას ასრულებს, ვიდრე პატივისცემის ჟესტს — თითქოს თითოეულმა თაობამ თავიდან უნდა გამოიგონოს თავისუფლებისა და ფორმის შესახებ იგივე კითხვები. ფილმის მიღებამ დაადასტურა ლინკლეიტერი, როგორც ერთ-ერთი იმ იშვიათ ამერიკელ რეჟისორთაგანი, ვინც კინოს ცოცხალ პროცესად ხედავს და არა დახურულ სტილად.