გერმანული ექსპრესიონიზმის კლასიკის ახლებური ინტერპრეტაცია რეჟისორისგან, რომლის სამყაროშიც თვით დრაკულაც კი უფრო სევდას იწვევს, ვიდრე შიშს.
ჯონათან ჰარკერი ტრანსილვანიაში მიემგზავრება, რათა გრაფ დრაკულასთან სახლის ყიდვაზე მოლაპარაკება გამართოს. ის მშვიდ და ბედნიერ ქალაქს ტოვებს, ყურადღებას არ აქცევს მეუღლის, ლუსის, ავისმომასწავებელ წინათგრძნობებს და გზას აგრძელებს. გრაფის ციხესიმაგრეში ჩასვლის შემდეგ ჰარკერი ყველა საჭირო დოკუმენტს ხელს აწერს, თუმცა შემთხვევით თავისი საყვარელი ქალის ფოტოს მქონე მედალიონს აგდებს. სწორედ ამ ერთი შეხედვით უმნიშვნელო შემთხვევის შემდეგ ყველაფერი იცვლება: ჰარკერი ტყვედ იქცევა, ხოლო ლუსის სილამაზით მოხიბლული დრაკულა მთებიდან მისკენ მიემართება, თან სიკვდილი და შავი ჭირი მოჰყვება.
ეს ფილმი კლასიკური გოთიკური ჰორორის ნაცვლად უფრო მელანქოლიურ და პოეტურ ატმოსფეროს ქმნის. აქ ვამპირი მხოლოდ ბოროტების განსახიერება არ არის — ის მარადიული მარტოობის, დაკარგული სიყვარულისა და გარდაუვალი სიკვდილის სიმბოლოდ გვევლინება.