KILLING MAD DOGS

Killing Mad Dogs ერთი მარტივი კითხვით იწყება: რას გააკეთებდით, თუ ადამიანი, რომელმაც თქვენი ცხოვრება დაანგრია, ციხიდან დაგირეკავდათ და დახმარებას გთხოვდათ?

გოლროხის ქმარი ქრება და უკან უზარმაზარ ვალებს ტოვებს. მეგობრები მას ზურგს აქცევენ, კრედიტორები დევნას იწყებენ, ოჯახის წევრები კი მხოლოდ თანაგრძნობას გამოხატავენ, რეალური დახმარების გარეშე. და სწორედ მაშინ, როდესაც ვითარება უკვე უიმედოდ გამოიყურება, მისი ქმარი დააპატიმრეს და გათავისუფლებისთვის ფულია საჭირო. ყოველგვარი ლოგიკისა და საღი აზრის წინააღმდეგ, გოლროხი მის გადასარჩენად გზას ადგება.

ამის შემდეგ ფილმი თანამედროვე ურბანული ცხოვრების ერთ-ერთ ყველაზე საინტერესო პორტრეტად იქცევა, რაც კი ირანულ კინოში მინახავს. გოლროხი Tehran-ში გადაადგილდება და ხვდება ყოფილი ბიზნესპარტნიორებს, ნათესავებს, ნაცნობებსა და სხვადასხვა ინტერესებით მოქმედ ადამიანებს. ყოველი საუბარი მოტყუების, პირადი სარგებლისა თუ დაფარული წარსულის ახალ ფენას გვიხსნის. ნელ-ნელა ფილმი ერთდროულად ხდება დეტექტივი, სოციალური კრიტიკა და პერსონაჟის სიღრმისეული კვლევა.

ფილმის მთავარი ძალა ისაა, თუ როგორ აქცევს Bahram Beyzai თითოეულ დიალოგს მოლაპარაკებად. აქ კითხვებზე პირდაპირ არავინ პასუხობს. ადამიანები პასუხებს არიდებენ თავს, როლებს თამაშობენ, ვაჭრობენ, იტყუებიან, ნახევარ სიმართლეს ამბობენ და შემდეგ ისევ უკან იხევენ. გოლროხი მხოლოდ ფულის მოძიებას არ ცდილობს — ის იმის გარკვევას ცდილობს, რეალობის რომელი ვერსიაა სინამდვილეში ნამდვილი.

მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი ოც წელზე მეტი ხნის წინ შეიქმნა, ის საოცრად თანამედროვე ჩანს. ეს არის ისტორია ფინანსურ დაუცველობაზე, საზოგადოებრივ რეპუტაციაზე, კორუფციასა და იმ თითქმის შეუძლებელ ბრძოლაზე, რომელსაც ჩვეულებრივი ადამიანები იმ სისტემებში გადიან, რომლებიც თითქოს მათ დასაღლელად და გასატეხად არის შექმნილი. დეტალები შეიძლება თეირანისთვის იყოს დამახასიათებელი, მაგრამ ფილმის ძირითადი პრობლემები უნივერსალურია.

ასევე ვფიქრობ, რომ ეს ფილმი შესანიშნავად ეხმიანება ფესტივალის დასკვნით ჩვენებას — The Desert of the Tartars. ორივე ფილმი, სრულიად განსხვავებული გზებით, მოგვითხრობს ადამიანებზე, რომლებიც რაღაც მიუწვდომელს მისდევენ. ერთი საზოგადოებას აკვირდება. მეორე ჰორიზონტს გასცქერის. ორივე კი დასრულების შემდეგაც დიდხანს რჩება მაყურებლის ფიქრებში.

თუ ბაჰრამ ბეიზაის ფილმები აქამდე არასოდეს გინახავთ, ეს საუკეთესო დასაწყისია მისი შემოქმედების გასაცნობად. შემდეგ კი გირჩევდით Downpour-ს, Bashu, the Little Stranger-სა და The Travellers-ს. ერთად ისინი აჩვენებენ რეჟისორის გამორჩეულ დიაპაზონს — ავტორისას, რომელიც თავისუფლად მოძრაობდა სოციალურ რეალიზმს, მითოლოგიას, ისტორიასა და თანამედროვე ირანულ ცხოვრებას შორის, თუმცა ყოველთვის საკუთარ, უნიკალურ ხელწერას ინარჩუნებდა.