HUNGER - Irish Film Week

HUNGER 1981 წლის შიმშილობის აქციის დროს ჩრდილოეთ ირლანდიაში, Maze Prison-ში გვამოგზაურებს და IRA-ს პატიმრის, ბობი სენდსის ცხოვრების ბოლო კვირებზე გვიყვება. მაიკლ ფასბენდერი სენდსის როლს ასრულებს, თუმცა მაკქუინი ამ ისტორიას ტრადიციული პოლიტიკური ბიოგრაფიული ფილმის ფორმით არ გვთავაზობს. ფილმი ციხის ყოველდღიური რუტინით, ფიზიკური იზოლაციითა და რესპუბლიკელ პატიმრებსა და ბრიტანეთის სახელმწიფოს შორის მზარდი დაპირისპირებით იწყება, შემდეგ კი თანდათან ავიწროებს ფოკუსს, სანამ სიუჟეტის ცენტრში სენდსი არ აღმოჩნდება.

რეჟისორი სერ სტივ მაკქუინი — არა ამერიკელი სტივ მაკქუინი, რომელიც BULLITT-ში თამაშობდა — ფილმში ხანგრძლივ მონაკვეთებს თითქმის დიალოგის გარეშე ტოვებს. საკნები, დერეფნები, სხეულები და ციხის ინსტიტუციური რუტინა აქ ისეთივე მნიშვნელობას იძენს, როგორიც სიტყვებს. შემდეგ, დაახლოებით ფილმის შუაში, მაკქუინი სრულიად საპირისპირო მიდგომას ირჩევს და გვთავაზობს ხანგრძლივ საუბარს სენდსსა და მღვდელს შორის, რომელსაც ლიამ კანინგემი ასრულებს. ისინი შიმშილობის აქციის მორალურ მხარესა და მიზანზე მსჯელობენ. სცენა თხუთმეტ წუთზე მეტხანს გრძელდება და უმეტესად სტატიკურ კადრშია გადაღებული, რაც პოლიტიკურ კამათს პირდაპირ წინა პლანზე გამოაქვს ისე, რომ არცერთი პერსონაჟი უბრალოდ რომელიმე პოზიციის გამხმოვანებლად არ იქცევა.

HUNGER პროგრამაში შევიტანე, რადგან თანამედროვე ირლანდიური კინოსადმი მიძღვნილი ნებისმიერი სერიოზული კვირეული The Troubles-ს გვერდს ვერ აუვლის, თუმცა არ მინდოდა პროგრამაში ტრადიციული ისტორიული დრამა შემეტანა. HUNGER ფორმის თვალსაზრისით გაცილებით ამბიციური ფილმია. ის მაყურებელს აიძულებს, პოლიტიკური კონფლიქტის ფიზიკური და მორალური შედეგები ახლოდან განიცადოს და არა უსაფრთხო დისტანციიდან დააკვირდეს მათ. ამასთან, აქ მაიკლ ფასბენდერს მისი კარიერის ადრეულ ეტაპზე ვხედავთ — მანამდე, სანამ საერთაშორისო ვარსკვლავი გახდებოდა.

HUNGER მაკქუინის პირველი სრულმეტრაჟიანი ფილმი იყო. ხუთი წლის შემდეგ მან გადაიღო 12 YEARS A SLAVE, რომელმაც საუკეთესო ფილმისთვის ოსკარი მიიღო და მაკქუინი ისტორიაში შევიდა, როგორც პირველი შავკანიანი რეჟისორი, რომლის ფილმმაც ეს ჯილდო მოიპოვა.

თავად HUNGER-ის პრემიერა 2008 წელს კანის კინოფესტივალზე შედგა, სადაც მაკქუინმა საუკეთესო სადებიუტო სრულმეტრაჟიანი ფილმისთვის Caméra d’Or მიიღო. ფილმმა სწრაფად დაამკვიდრა როგორც მაკქუინი, ისე ფასბენდერი კინოს მნიშვნელოვან ახალ სახელებად და დღემდე 2000-იანი წლების მიწურულის ბრიტანული და ირლანდიური კინოს ერთ-ერთ გამორჩეულ ნამუშევრად რჩება.