საროსკიპო

გარდამტეხი მომენტი დროში. მომაკვდავი მე-19 საუკუნე, ძვირადღირებული ბორდელი, რომელიც დახურვის პირასაა. ქალები, გოგონები და ახალგაზრდა გოგონებიც კი ცხოვრობენ ამ იზოლირებულ სამყაროში. საღამოობით ისინი სვამენ შამპანურს და ისუნთქავენ ოპიუმს, დღისით კი ჩვეულ მწუხარებასა და სიხარულს განიცდიან. მათ შორისაა იდუმალი „მცინარი ქალი“ - მეძავი, რომელსაც სახეზე ღიმილის მსგავსი ნაწიბური აქვს. ეს კვალი ერთხელ მისმა ერთ-ერთმა კლიენტმა დატოვა.

აღსანიშნავია, რომ რეჟისორის ტონი არც მორალიზაციისკენაა მიმართული და არც სახლში მიმდინარე მოვლენებით აღფრთოვანებისკენ. ის აქ თავისი პერსონაჟების დასამტკიცებლად ან განსჯისთვის არ არის. შესაძლოა, სწორედ ამ დისტანციის გამო ქმნის რეჟისორი ძალიან ცოცხალ და პულსირებად სივრცეს, რომელშიც მაყურებელს ეპატიჟება, განიცადოს სტუმრის შეგრძნება, რომელიც შემთხვევით შემოვიდა და გვიანობამდე დარჩა.

ფილმის შემდეგ ჩაის მოვადუღებთ და შთაბეჭდილებებს გავუზიარებთ ერთმანეთს. შეხვედრას მე, კინომეცნიერი და კინოს მფლობელი ვარია ვლასოვა, გავუძღვები.