წმინდა მოტორების კორპორაცია

პარიზის ქუჩებში მდიდრული ლიმუზინი მოძრაობს. მასში ზის უკიდურესად დაღლილი მამაკაცი, რომელიც თითქოს მსახიობია... ან, შესაძლოა, საერთოდაც არა. ის მორიგ „დავალებაზე“ მიემართება. დღის განმავლობაში მას ერთმანეთის მიყოლებით სხვადასხვა როლის — ან იქნებ სხვისი ცხოვრების — ცხოვრება უწევს. ზუსტად იმის თქმა, სად მთავრდება თამაში და სად იწყება რეალობა, შეუძლებელია.

ერთ დღეში ის იქნება დაქირავებული მკვლელი, მომაკვდავი მოხუცი, მიტოვებული შეყვარებული, მოზარდი გოგონას მამა, ქუჩაში მოწყალების მთხოვნელი ქალი, შეშლილი და ციფრული სიმულაციის ობიექტიც კი. ის სხვის ცხოვრებაში ცხოვრობს, სხვის ცოლსა და შვილებს ეხუტება, სხვის მტრებს კლავს... მაგრამ ყველაზე მნიშვნელოვანი კითხვა პასუხგაუცემელი რჩება — ვინ არის სინამდვილეში თავად? რა არის „წმინდა ძრავები“? და თუ ეს ყველაფერი სპექტაკლია, სად არის რეჟისორი, ვინ წერს სცენარს და, ბოლოს და ბოლოს, სად გაქრა მაყურებელი?

„ახალი ხიდის შეყვარებულების“ შემდეგ ლეოს კარაქსი შვიდი წლით გაქრა კინოდან. შემდეგ გადაიღო მელოდრამა Pola X, რომელშიც მთავარი როლი მისმა მეუღლემ, კატერინა გოლუბევამ, შეასრულა, და ისევ ათწლიანი პაუზა აიღო. სწორედ ამის შემდეგ გამოჩნდა „წმინდა ძრავები“ — ფილმი, რომელსაც კანის კინოფესტივალზე არა მხოლოდ აპლოდისმენტებით, არამედ აღფრთოვანებული შეძახილებითა და ფეხის ბრახუნით შეხვდნენ.

ამავე დროს, ეს ფილმი კატერინა გოლუბევას, ტრაგიკულად გარდაცვლილი მსახიობის, ხსოვნას ეძღვნება. მის შესახებ მინიშნებები ფილმში ძალიან ფაქიზად არის ჩაქსოვილი: მრგვალ ფანჯარასთან მჯდომი პატარა გოგონა მათი ქალიშვილი, ნასტიაა, ხოლო პარიზის ქუჩებს შორის მოულოდნელად გამოჩენილი ისააკის ტაძარი რეჟისორის პირადი მეხსიერებისა და სიყვარულის სიმბოლოდ იქცევა.

ეს ფილმი აუცილებლად სანახავია. ბევრისთვის ის ლეოს კარაქსის საუკეთესო ნამუშევარია, დენი ლავანის კარიერის ყველაზე გამორჩეული როლი და თანამედროვე კინოს ერთ-ერთი ყველაზე გაბედული, პოეტური და იდუმალი შედევრი.