BRAINSTORM

თუ კრისტოფერ უოკენის ფანი ხართ, დიდი ალბათობით ეს მისი ერთ-ერთი ფილმია, რომელიც ჯერ არ გინახავთ. და ნამდვილად ღირს ნახვა. „გონებრივი შტურმი“ (BRAINSTORM) უოკენს მისთვის საკმაოდ მოულოდნელ როლში გვაჩვენებს — ის ბრწყინვალე მეცნიერი, ენთუზიასტი გამომგონებელი და ქმართან გაუცხოებული ურთიერთობის აღდგენას მცდელი ადამიანია. აქ უოკენში იმ სითბოსა და მოწყვლადობას ვხედავთ, რომლის ნახვის შესაძლებლობაც მის სხვა როლებში იშვიათად გვეძლევა. სწორედ ეს იყო ერთ-ერთი მთავარი მიზეზი, რის გამოც ამ ფილმის ჩვენება მინდოდა.

მეორე მიზეზი კენ რასელის „შეცვლილი მდგომარეობებია“ (ALTERED STATES), რომელიც გასულ ხუთშაბათს FOMO-ში ვაჩვენე. ამ ფილმმა კვლავ „გონებრივი შტურმი“ გამახსენა. ორივე ნამუშევარი ცნობიერების ყველაზე ღრმა შრეებს იკვლევს მეცნიერების მეშვეობით, რომლებიც მზად არიან ექსპერიმენტები საკუთარ თავზე ჩაატარონ. თუ „შეცვლილი მდგომარეობების“ შემდეგ მსგავსი კინოს ნახვა კიდევ მოგინდათ, ეს ფილმი ბუნებრივი გაგრძელებაა.

უოკენი და ლუიზ ფლეტჩერი მეცნიერებს თამაშობენ, რომლებიც ქმნიან მოწყობილობას, რომლის საშუალებითაც ადამიანს საკუთარი სენსორული გამოცდილების ჩაწერა და სხვისთვის გაზიარება შეუძლია. ნატალი ვუდი უოკენის გმირის გაუცხოებულ მეუღლეს განასახიერებს — დიზაინერს, რომელიც მათ გამოგონებას პრაქტიკულად გამოსაყენებელ ფორმას აძლევს. გარღვევა სამხედროების ინტერესს იწვევს, თავად მეცნიერები კი სულ უფრო მეტად ეფლობიან კითხვაში — კიდევ რისი აღმოჩენა შეუძლია ამ ტექნოლოგიას?

კამერის მიღმა დაგლას ტრამბულია — ადამიანი, რომელმაც განსაკუთრებული ვიზუალური ეფექტების შექმნაში მიიღო მონაწილეობა სტენლი კუბრიკის „2001: კოსმოსურ ოდისეაში“, სტივენ სპილბერგის „მესამე ხარისხის ახლო კონტაქტებსა“ და რიდლი სკოტის „სამართებლის პირზე მორბენალში“. თავად რეჟისორის რანგში მან კინოთეატრებისთვის მხოლოდ ორი სრულმეტრაჟიანი ფილმი გადაიღო: SILENT RUNNING და „გონებრივი შტურმი“.

„გონებრივი შტურმი“ ტრამბულის შემდეგი დიდი ტექნიკური მიღწევა უნდა ყოფილიყო. მას სურდა გამოეყენებინა საკუთარი ექსპერიმენტული სისტემა Showscan, რათა ფილმის გარკვეული მონაკვეთები მაყურებლისთვის თითქმის ფიზიკურად რეალური გამხდარიყო. Showscan 70-მილიმეტრიან ფირს იყენებდა, თუმცა გამოსახულებას შთამბეჭდავი 60 კადრი/წამში სიხშირით აჩვენებდა, რაც ჰიპერრეალისტურ ეფექტს ქმნიდა. ხარჯებმა ამ იდეის სრულად განხორციელებას ხელი შეუშალა, თუმცა თავდაპირველი ამბიცია დასრულებულ ფილმშიც იგრძნობა — განსაკუთრებით სუბიექტური, ცნობიერების შიგნით შეჭრილი ვიზუალური ეპიზოდების დროს. ადამიანი, რომელიც კუბრიკს მაყურებლის იუპიტერის მიღმა წაყვანაში დაეხმარა, ახლა ცდილობდა ისინი სხვა ადამიანის ცნობიერებაში შეეყვანა.

შემდეგ, გადაღებების შესვენების დროს, ნატალი ვუდი გარდაიცვალა. MGM-ს ფილმზე მუშაობის შეწყვეტა სურდა, თუმცა ტრამბული ამტკიცებდა, რომ ვუდის მონაწილეობით უკვე საკმარისი მასალა ჰქონდა და ფილმის დასრულება შესაძლებელი იყო. სადაზღვევო კომპანიის მხარდაჭერით მან ეს შეძლო. გამოცდილება იმდენად მძიმე აღმოჩნდა, რომ ამის შემდეგ ტრამბულს კინოთეატრებისთვის განკუთვნილი სრულმეტრაჟიანი ფილმი აღარ გადაუღია.

რამდენიმე კვირის წინ მცირე, მაგრამ მოხიბლულ აუდიტორიას სოლ ბასის „ფაზა IV“ (PHASE IV)ვაჩვენე. ბასმა მხოლოდ ერთი სრულმეტრაჟიანი ფილმი გადაიღო, ტრამბულმა — ორი. ორივე სხვა რეჟისორების ფილმებში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილითაა ცნობილი და სწორედ ამიტომ განსაკუთრებით საინტერესოა იმის ნახვა, თუ რა შექმნეს მაშინ, როდესაც თავად დაიკავეს რეჟისორის ადგილი.

სწორედ ასეთი ფილმებისთვის მინდა არსებობდეს სივრცე FOMO-ში — სათანადოდ დაუფასებელი, ნაკლებად ნანახი და ისეთები, რომლებთან ერთადაც ერთი საღამოს გატარება ნამდვილად ღირს.

ზოგჯერ ეს ნიშნავს სოლ ბასის ერთადერთი სრულმეტრაჟიანი ფილმის აღმოჩენას. ამ კვირას კი — კრისტოფერ უოკენის ისეთი როლის ნახვას, რომლის არსებობაც შეიძლება არც კი იცოდით, რეჟისორისგან, რომელმაც „2001: კოსმოსური ოდისეის“ კინოს ერთ-ერთ უდიდეს ტექნიკურ მიღწევად ქცევაში მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა.

თუ კინოში სწორედ ასეთ აღმოჩენებს ეძებთ, სწორ ადგილას ხართ.