BEWARE OF A HOLY WHORE

BEWARE OF A HOLY WHORE ფილმის გადაღების პროცესს მოწყენილობის, ეგოს, დამოკიდებულებისა და შემოქმედებითი სისასტიკის კვლევად აქცევს.

გადამღები ჯგუფი ესპანეთის სანაპიროზე მდებარე სასტუმროშია გაჩერებული და სამ რამეს ელოდება: რეჟისორს, მთავარ ვარსკვლავს და ფულს, რომლის გარეშეც გადაღებები საერთოდ ვერ დაიწყება. უსაქმოდ დარჩენილი ადამიანები სვამენ, ერთმანეთთან ურთიერთობებში ეხვევიან, კამათობენ და მუდმივად ცვალებად ალიანსებს ქმნიან. როდესაც რეჟისორი ჯეფი ბოლოს და ბოლოს ჩადის მსახიობ ედი კონსტანტინთან ერთად, რომელიც საკუთარ თავს თამაშობს, სიტუაცია სულაც არ მშვიდდება. ჯეფი უბრალოდ კიდევ ერთ ადამიანად იქცევა, რომელზეც ყველა დამოკიდებულია, რომელსაც ყველა გაუბრაზდება და რომლის წინააღმდეგაც საბოლოოდ აჯანყდება.

ფილმი ფასბინდერისთვის განსაკუთრებით პირადულია. მან ის WHITY-ის რთული გადაღებების შემდეგ შექმნა და პირდაპირ გამოიყენა დაძაბულობა იმ მსახიობებსა და თანამშრომლებს შორის, რომლებიც კარიერის დასაწყისში მის გარშემო იყვნენ შეკრებილნი. ბევრი მათგანი აქაც ჩნდება, მათ შორის ჰანა შიგულა, მარგარეტე ფონ ტროტა, ული ლომელი და ინგრიდ კავენი, თავად ფასბინდერი კი წარმოების მენეჯერ საშას თამაშობს. ფილმი ნაწილობრივ თვითკრიტიკაა და ნაწილობრივ — ისტორია იმის შესახებ, თუ რა ხდება, როდესაც მეგობრობის, სამუშაოს, სექსისა და შემოქმედებითი ძალაუფლების ერთმანეთისგან გამიჯვნა შეუძლებელი ხდება.

მიხაელ ბალჰაუსი, რომელიც მოგვიანებით მარტინ სკორსეზესთვის გადაიღებდა ისეთ ფილმებს, როგორებიცაა GOODFELLAS და THE DEPARTED, სასტუმროს მოუსვენარი მოძრავი კამერით იღებს, რომელიც ერთი საუბრიდან მეორეში, კამათიდან კამათში და იმ ადამიანებთან გადადის, რომლებიც უბრალოდ სხედან და რაღაცის დაწყებას ელოდებიან. საუნდტრეკში ჟღერს ლეონარდ კოენი, ელვის პრესლი, რეი ჩარლზი და კლასიკური მუსიკა, რაც ამ უმოქმედობას საკუთარ რიტმს აძლევს. მოგვიანებით მუსიკის უფლებებთან დაკავშირებულმა პრობლემებმა ფილმი წლების განმავლობაში თითქმის მიუწვდომელი გახადა, სანამ 1992 წელს კინოთეატრებში ავტორიზებული ვერსია არ დაბრუნდა.

BEWARE OF A HOLY WHORE-ის პრემიერა 1971 წელს ვენეციის კინოფესტივალზე შედგა. ეს ფასბინდერის ერთ-ერთი ყველაზე გამომჟღავნებელი ფილმია თავად კინოს გადაღების შესახებ. იმ დროს რეჟისორი მხოლოდ 25 წლის იყო, თუმცა უკვე გარშემორტყმული იყო იმ თანამშრომლებით, მეტოქეობებითა და სამუშაო მეთოდებით, რომლებიც მოგვიანებით ევროპული კინოს ერთ-ერთ ყველაზე ნაყოფიერ კარიერას განსაზღვრავდა.

სათაური თავად კინოს გულისხმობს. ფილმის თავდაპირველ პრეს-ნოტებში ფასბინდერი კინოს შექმნას აღწერდა როგორც რაღაცას, რაც ერთდროულად იზიდავს და ხელიდან უსხლტება მას თავდადებულ ადამიანებს, თავად ფილმს კი „წმინდა მეძავს“ უწოდებდა. ეს წინააღმდეგობრივი ფრაზა ზუსტად შეეფერება რეჟისორს, რომელიც კინოს ერთდროულად თითქმის რელიგიური თაყვანისცემის ობიექტადაც აღიქვამდა და პროფესიადაც, რომელსაც შეუძლია გამოიყენოს ყველა, ვინც მზად არის მას მთლიანად ჩაბარდეს.