BEETLEJUICE

BEETLEJUICE ისეთი ფილმია, რომელიც იმ მომენტს ჰგავს, როცა Tim Burton პერსპექტიული ახალგაზრდა რეჟისორიდან ნამდვილ ტიმ ბერტონად იქცა. მანამდე იყო Pee-wee's Big Adventure. შემდეგ კი მოვიდა Batman, Edward Scissorhands და თანამედროვე ამერიკული კინოს ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული კარიერა. დღეს, როდესაც „ბიტლჯუსს“ უყურებ, აშკარად ხედავ ბერტონის თითქმის ყველა მთავარ თემას უკვე სრულყოფილი სახით: გოთიკურ არქიტექტურას, გარეუბნების აბსურდულობას, აუტსაიდერების, უცნაურებისა და საზოგადოებისგან გამორჩეული ადამიანების მიმართ სიყვარულს. და, ალბათ, ყველაზე მნიშვნელოვანს — რწმენას, რომ სიკვდილის შემდეგ ცხოვრება შესაძლოა ჩვეულებრივ ცხოვრებაზე ბევრად უფრო საინტერესო იყოს.

სიუჟეტი იწყება მაშინ, როდესაც ახლად გარდაცვლილი ცოლ-ქმარი აღმოაჩენს, რომ საკუთარ სახლში არიან გამომწყვდეულები, მაშინ როცა იქ ზედმეტად „ნორმალური“ ოჯახი გადადის საცხოვრებლად და ყველაფრის გადაკეთებას იწყებს. ახალი მობინადრეების მოშორების სასოწარკვეთილი მცდელობისას ისინი დახმარებისთვის მიმართავენ თავისუფალ „ეგზორცისტს“ სახელად Beetlejuice. როგორც ადვილი მისახვედრია, ეს ძალიან ცუდი გადაწყვეტილება აღმოჩნდება.

ამ ფილმში ყველაზე მეტად მისი გამოგონებითი სამყარო მიყვარს. საიქიო აქ არც დიდებულ ადგილად არის წარმოდგენილი და არც საშინლად. ეს ბიუროკრატიული სისტემაა — მოსაცდელებით, დოკუმენტებით, მოხელეებითა და ადმინისტრაციული პრობლემებით სავსე ლაბირინთი. ბერტონი ახერხებს, სიკვდილი ერთდროულად სასაცილოც გახადოს და საოცრად ნაცნობიც.

Michael Keaton დამსახურებულად იპყრობს ყურადღების დიდ ნაწილს, თუმცა მე ყოველთვის განსაკუთრებული სიმპათიით ვუყურებდი დანარჩენ მსახიობებსაც. Alec Baldwin და Geena Davis ფილმს გულწრფელ სითბოს მატებენ, ხოლო Winona Ryder-ის ლიდია 1980-იანი წლების კინოს ერთ-ერთ ყველაზე დასამახსოვრებელ აუტსაიდერ პერსონაჟად რჩება. და ბოლოს, არის Catherine O'Hara, რომელიც ფაქტობრივად ყველა სცენას იპარავს, სადაც ჩნდება. მისი შესრულება იმდენად ზუსტია, რომ სრულყოფილ ნარცისიზმსაც კი უცნაურად მომხიბვლელად აქცევს.