Valhalla Rising

MADSNESS-ის ამ ეტაპზე უკვე ვიხილეთ მადსი განგსტერის, სევდიანი მადსის, კანიბალისა და მსუქანი მადსის ამპლუაში. „ვალჰალა: აღზევება“ კი, ალბათ, მის ყველაზე შთამბეჭდავ და დამაშინებელ სახეს გვაჩვენებს — ათლეტურ მადსს.

დღემდე ვერ გადამიწყვეტია, სინამდვილეში რა ჟანრის ფილმია „ვალჰალა: აღზევება“ — ვიკინგებზე გადაღებული ისტორია, საავტორო კინო თუ ფილოსოფიური ჰორორი. მადს მიკელსენი განასახიერებს ერთთვალას — მუნჯ მეომარს თითქმის ზებუნებრივი შესაძლებლობებით, რომელიც ტყვეობიდან აღწევს თავს და სკანდინავიელ ჯვაროსნებს უერთდება წმინდა მიწისკენ მიმავალ გზაზე. რა თქმა უნდა, ყველაფერი სრულიად სხვაგვარად ვითარდება, ვიდრე ისინი ელოდნენ. და ამაზე მეტის თქმა აღარ ღირს — რაც ნაკლები იცით წინასწარ, მით უკეთესი იქნება გამოცდილება.

„ბრონსონსა“ და „დრაივს“ შორის გამოსული ეს ფილმი ნიკოლას ვინდინგ რეფნის კარიერაში გარდამტეხი აღმოჩნდა. სწორედ აქ თქვა მან საბოლოოდ უარი რეალიზმზე და შექმნა ჰიპნოზური, სიზმარივით ატმოსფერო, რომელიც მოგვიანებით მისი ხელწერის მთავარ ნიშნად იქცა. მადსი თითქმის მთელი ფილმის განმავლობაში არ ლაპარაკობს. თუმცა ცოტაა მსახიობი, რომელსაც დუმილით, უმოძრაობითა და იშვიათი, მაგრამ შთამბეჭდავი ძალადობის სცენებით იმდენის თქმა შეუძლია, რამდენსაც ის ამბობს.

ზოგისთვის „ვალჰალა: აღზევება“ რელიგიაზე, კოლონიალიზმსა და მამაკაცურობაზე ფიქრს წარმოადგენს. სხვებისთვის — ეგზისტენციურ მოგზაურობას ერთგვარ განსაწმენდელში. ზოგისთვის კი ეს უბრალოდ ოთხმოცდაათი წუთია ტალახის, სისხლისა და ოფლის გარემოცვაში. ყველა ამ ინტერპრეტაციას თავისი საფუძველი აქვს.

„ვალჰალა: აღზევება“ დღემდე რჩება მადს მიკელსენისა და ნიკოლას ვინდინგ რეფნის ერთ-ერთ ყველაზე გამორჩეულ, უკომპრომისო და უნიკალურ ნამუშევრად.

არ ვიცი, თქვენც ისე შეგიყვარდებათ თუ არა ეს ფილმი, როგორც მე. მაგრამ ერთს ნამდვილად გპირდებით — მისი დავიწყება ძალიან გაგიჭირდებათ.