UNDER THE SKIN

UNDER THE SKIN იღებს ნაცნობ იდეას — უცხოპლანეტელი აკვირდება ადამიანებს — და მისგან თითქმის ყველაფერს აშორებს, რასაც ჩვეულებრივ სამეცნიერო ფანტასტიკისგან ველით.

სკარლეტ იოჰანსონი უსახელო ქალს განასახიერებს, რომელიც გლაზგოს ქუჩებში მანქანით გადაადგილდება, მარტოხელა მამაკაცებს უახლოვდება და მათ განმარტოებულ სახლში იტყუებს. თავდაპირველად ყველაფერი თითქოს გარკვეული სქემით ვითარდება. შემდეგ კი ფილმი თანდათან იცვლება. მისი შეხვედრები ნაკლებად მექანიკური ხდება, როცა მას ცნობისმოყვარეობა უჩნდება, ხოლო ზღვარი დამკვირვებელსა და დაკვირვების ობიექტს შორის ნელ-ნელა იშლება.

ჯონათან გლეიზერმა ფილმის დიდი ნაწილი რეალურ ლოკაციებზე და ფარული კამერით გადაღებულ შეხვედრებზე ააგო. კადრებში მოხვედრილ ბევრ ადამიანს თავდაპირველად არც კი იცოდა, რომ სრულმეტრაჟიან ფილმში მონაწილეობდა. სწორედ ეს გადაწყვეტილება ანიჭებს გლაზგოში გადაღებულ სცენებს დოკუმენტურ ფაქტურას, რომელიც უჩვეულოდ და შემაშფოთებლად ეჯახება ფილმის აბსტრაქტულ ინტერიერებსა და ვიზუალურ ეფექტებს. იოჰანსონის შესრულება განზრახ თავშეკავებულია — ის დაკვირვებას, ჟესტებსა და ქცევის უმცირეს ცვლილებებს ეყრდნობა, როდესაც მისი პერსონაჟი ნელ-ნელა იწყებს გარემომცველი სამყაროს სხვაგვარად აღქმას.

სრულმეტრაჟიან კინოში გადასვლამდე გლეიზერმა სახელი რეკლამებისა და მუსიკალური კლიპების რეჟისორობით გაითქვა, მათ შორის Radiohead-ის STREET SPIRIT-ისა და KARMA POLICE-ის ვიდეოებით, ასევე Guinness-ის ცნობილი რეკლამით SURFER. მკაცრად კონტროლირებული ვიზუალური თხრობის ეს გამოცდილება აშკარად იგრძნობა UNDER THE SKIN-შიც, სადაც გამოსახულება, ხმა და მოძრაობა ხშირად უფრო მეტს გვიყვება, ვიდრე დიალოგი.

და თუ ხმაზე ვსაუბრობთ, მიკა ლევის მუსიკა ფილმის გამოცდილების ერთ-ერთი მთავარი ნაწილია. სიმებიანი ინსტრუმენტების ხმები იხრება და განმეორებით ბრუნდება ისეთ მოტივებად, რომლებიც ერთ წამს მაცდურად ჟღერს, შემდეგ კი საფრთხის შეგრძნებას იწვევს. ეს მუსიკა ფილმს თითქმის ფიზიკურ, სხეულით შესაგრძნობ დაძაბულობას ანიჭებს.

UNDER THE SKIN გამოსვლის დროს მაყურებელი და კრიტიკოსები მკვეთრად გაყო, თუმცა წლების განმავლობაში მისი რეპუტაცია მნიშვნელოვნად გაიზარდა. დღეს ის ფართოდ მიიჩნევა 2010-იანი წლების ერთ-ერთ განმსაზღვრელ სამეცნიერო-ფანტასტიკურ ფილმად. მას ნაკლებად აინტერესებს საკუთარი მითოლოგიის ახსნა და უფრო მეტად — ადამიანური ქცევის გარედან დაკვირვება. სურვილი, მარტოობა, ძალადობა და დაუცველობა სრულიად უცხო სახეს იძენს, როდესაც მათ იმ პერსონაჟის თვალით ვხედავთ, რომელიც მხოლოდ ახლა იწყებს მათ გაგებას.