დენის ჯონსონის მოთხრობის ეკრანიზაცია, რომელმაც „სანდენსის“ კინოფესტივალზე კრიტიკოსებზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა და, შესაძლოა, „ოსკარის“ პრეტენდენტიც გახდეს.
XX საუკუნის დასაწყისი. ტყის მჭრელი და რკინიგზის მუშა რობერტ გრეინიერი წლის დიდ ნაწილს სახლიდან შორს, სამუშაოზე ატარებს: ჭრის ხეებს, აგებს შპალებს და ხიდების მშენებლობაში მონაწილეობს. ის არაერთხელ აწყდება ადამიანურ უსამართლობასა და თითქოს თავად უზენაესის მიერ დაშვებულ აშკარა შეცდომებს. თუმცა ამავე დროს ხედავს სილამაზესა და კეთილშობილებას, უცნაურ და საოცარ მოვლენებს, რომლებიც ზოგჯერ „სიზმრებს“ თითქმის მაგიურ რეალიზმად აქცევს (რობერტს კი ყველაზე ხშირად მატარებლები ესიზმრება).
„ნიკ ქეივზე „სიზმრებმა“ იმდენად დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა, რომ ფილმისთვის მთავარი სიმღერა დაწერა. ახლა ის ფინალური ტიტრების დროს ჟღერს და ამ სევდიან, ვაჟკაცურ, თავბრუდამხვევად ლამაზ და ხაზგასმით მშვიდ ფილმს ისევ სიტყვებად აქცევს: დათვები და ირმები, სიყვარული და ტკივილი, გოგონა მინდორზე და, რა თქმა უნდა, მათ გარეშე როგორ შეიძლება — ლოკომოტივები.“
— ს. ზელვენსკი