დაბურული შუშის მიღმა

ფილმი ღმერთის რწმენაზე — ისეთი ღმერთის, რომლის არსებობაც, ალბათ, არ უნდა იყოს.

ახალგაზრდა ქალი კარინი კუნძულზე მიჰყავთ, რათა ფსიქიატრიული კლინიკაში მკურნალობის შემდეგ რეაბილიტაცია გაიაროს. თუმცა კარინი დარწმუნებულია, რომ სრულიად ჯანმრთელია — უბრალოდ მალე კედლის ნაპრალიდან ღმერთი გამოეცხადება. ფილმის სახელწოდება უკავშირდება მოციქულ პავლეს წერილს: „ახლა ჩვენ ვხედავთ თითქოს ბურუსით დაფარულ სარკეში, ბუნდოვნად; მაშინ კი პირისპირ. ახლა ნაწილობრივ ვიცი, მაშინ კი სრულად შევიცნობ, როგორც თვითონ ვარ შეცნობილი.“ უნდა ითქვას, რომ გმირის პირისპირ შეხვედრა საკუთარ ღმერთთან — ერთ-ერთი ყველაზე შემზარავი ბოგოავლენის სცენაა, რაც კი კინოში მინახავს.

ერთმანეთის შემდეგ გამოსული Through a Glass Darkly, Winter Light და The Silence მრავალი კინოკრიტიკოსის მიერ გაერთიანდა ე.წ. „რწმენის ტრილოგიად“, მიუხედავად იმისა, რომ თავად რეჟისორი — Ingmar Bergman — ასეთ ინტერპრეტაციას ეწინააღმდეგებოდა. თუმცა ბერგმანის სამყაროში ღმერთი მართლაც განსაკუთრებულ მნიშვნელობას იძენს — სწორედ თავისი არარსებობით (ან, რაც კიდევ უარესია, ადამიანური ტკივილის მიმართ სიყრუით). მის ადგილზე დარჩენილი სიცარიელე მტკივნეულად იღებს ფორმას, და მაყურებელი გმირებთან ერთად განიცდის ღმერთისგან მიტოვებულობის შიშს.

ფილმის Through a Glass Darkly გადაღებების დროს ბერგმანი პირველად მოხვდა Fårö-ზე. ამ ადგილის თითქმის უცხოპლანეტურმა ლანდშაფტმა მასზე ისეთი შთაბეჭდილება მოახდინა, რომ გადაწყვიტა იქვე დარჩენა და მოგვიანებით კიდევ შვიდი ფილმი გადაიღო, მათ შორის ცნობილი Persona. რეჟისორის გარდაცვალების შემდეგ მის სახლში კულტურული ცენტრი გაიხსნა, ხოლო კუნძულზე ყოველწლიურად მცირე კინოფესტივალი იმართება.