ტელე ქალბატონი

ტელე ქალბატონი – „ხუთი პიესის სერიის“ პირველი ნაწილი, 38 წთ

The Unified Theatre, Tunise

აბდერაჰმენ შერიფის და სადოკ აიდანის პროექტი

ეს სპექტაკლი იკვლევს, თუ როგორ იქცევა ტელევიზორის ეკრანი დეპერსონალიზაციის ძლიერ ჰიპნოტურ ინსტრუმენტად, რომელიც ბუნდოვანს ხდის საზღვარს რეალობასა და ვირტუალურ სამყაროებს შორის.

მარტოხელა ქალი ბრუნდება სახლში და უჩინარდება თავის გიგანტურ ტელეეკრანში. ის კარგავს ენას, შემდეგ – სახეს, შემდეგ – იდენტობას. ჩნდება: ვირტუალური წამყვანი, კაცი-თვალი, რომელიც მართავს ქარიშხალს, და როკ-ენ-როლის მოცეკვავე. ის შედის ვირტუალურ სამყაროში, იღებს „იდენტობის წამლის“ ინექციას და საბოლოოდ ვირტუალურ ტყვიას ემსხვერპლება, რის შემდეგაც თეთრ სამოსში ახვევენ.

სპექტაკლი დაფუძნებულია „კინო-მიმემების“ (სპონტანური, უნივერსალური ჟესტური ნიშნები) საფუძველზე. იგი აერთიანებს მაგიურ რეალიზმს, ბინძურ რეალიზმს, სიურრეალიზმს, მეტა-რეალიზმს და აბსტრაქტულ-პოეტურ ელემენტებს, რათა შექმნას ონირიკული (სიზმრისმაგვარი) განზომილებები.

სადოკ აიდანი (დ. 1951, ბელგია) არის ტუნისელი მსახიობი, რეჟისორი, პედაგოგი და ლუდვიკ ფლაშენის (ვროცლავის ლაბორატორიული თეატრის თანადამფუძნებელი იეჟი გროტოვსკისთან ერთად) ყოფილი თანამშრომელი. იგი მუშაობდა ჩრდილოეთ/ცენტრალურ ამერიკაში, აზიასა და ევროპაში. 2006 წლიდან ცხოვრობს ტუნისში, ასწავლის ISAD-ში. 2021 წლიდან თანამშრომლობს აბდერაჰმენ შერიფთან, ქმნის კლოუნურ პანტომიმას Storyless Blead.

აბდერაჰმენ შერიფი (დ. 1995, მაჰდია, ტუნისი) დაამთავრა ISAD-ი ტუნისში 2019 წელს. 2020 წელს მან დააარსა The Unified Theatre. ის არის თეატრისა და კინოს რეჟისორი, მსახიობი, დრამატურგი, სცენოგრაფი, რეკვიზიტებისა და თოჯინების შემქმნელი. მას ასწავლია თეატრალური თამაშები, კლოუნადობა და დრამატული წერა. მან შექმნა სოლო-პროექტი Clown at Home და მოკლემეტრაჟიანი სტოპ-მოუშენ ფილმი Be Mole Be More (კამელ ლაზაარის ფონდი). 2021 წლიდან თანამშრომლობს აიდანთან.

The Unified Theatre დაარსდა 2020 წელს. მისი მიზანია ორიგინალური დრამატული პროდუქცია და საზოგადოების ჩართულობა ვორქშოფების მეშვეობით.

The Unified Theatre უარყოფს ვერბალურ და აკადემიურ ფორმალიზმს, ქმნის ახალ სცენურ გრამატიკას ჰიპერემპირიული დაკვირვებით რეალური ცხოვრების მიკრო-მოვლენებზე. მსახიობის სხეული ხდება თხრობის მთავარი ინსტრუმენტი.