გვიან ღამით, წვიმით გაჟღენთილ ქუჩაზე, ერთი უცნობი მეორეს აჩერებს და იწყებს ლაპარაკს ისე, თითქოს გაჩუმება გაქრობას ნიშნავდეს.
1977 წელს დაწერილი ბერნარ-მარი კოლტესის „ღამე ზუსტად ტყეების წინ“ ერთი უწყვეტი წინადადებაა - მოგონებების, სურვილების, ბრაზის, სინაზის, ძალადობისა და მონატრების სულმოუთქმელი ნაკადი.