სექსუალურ რევოლუციაზე — ერთ კონკრეტულ ბინაში. მოქმედება ვითარდება 1968 წლის პარიზში, როდესაც ქალაქის ქუჩებში ძლიერი სტუდენტური პროტესტის ტალღა აგორდა. კინემატეკის შენობასთან გამართული პიკეტები ახალგაზრდების ქუჩის ომის დასაწყისი გახდა ხელისუფლების წინააღმდეგ და საფრანგეთში პოლიტიკური კრიზისი გამოიწვია; ახალგაზრდების სოლიდარობის ნიშნად ისტორიაში პირველად შეწყდა კანის კინოფესტივალიც.
თუმცა ფილმში „მეოცნებენი“ პარიზის მოვლენები მხოლოდ ფონად რჩება. მთავარი გმირები — კინოენთუზიასტი ინტელექტუალები, და-ძმა და მათთან შეერთებული ამერიკელი ტურისტი — იკეტებიან საკუთარ ბინაში, სადაც აწყობენ საკუთარ „სექსუალურ რევოლუციას“ და თითქმის მთლიანად ივიწყებენ იმას, რაც ფანჯრის მიღმა ხდება.
ეს ფილმი ბერტოლუჩის ნოსტალგიაა საკუთარი ახალგაზრდობის მიმართ. გმირები — მეამბოხეები არიან, თავაშვებულები და პასუხისმგებლობისგან თავისუფლები, მშვენიერნი თავიანთ სიგიჟეში.
ფილმი ზღვარზე დგას — ალბათ ეს არის მისი საუკეთესო დახასიათება. „მეოცნებენი“ სუნთქავს წინააღმდეგობებით, ახალგაზრდული უსირცხვილობით და მაყურებელს აწითლებს საწოლ სცენათა რაოდენობითაც და ინტენსივობითაც.
და რა თქმა უნდა, „მეოცნებენი“ განსაკუთრებულ სიამოვნებას მიანიჭებს კინომოყვარულებს. ფილმის განმავლობაში გმირები შეგნებულად იმეორებენ მათთვის საყვარელი ფილმების სცენებს: გოდარის „გარიყულები“ და „უკანასკნელ ამოსუნთქვამდე“, ტოდ ბრაუნინგის „ურჩხულები“, ბრესონის „მუშეტი“ და „ბულონის ტყის ქალბატონები“, ჩარლი ჩაპლინის „დიდი ქალაქის ცეცხლები“, ბუნუელის „ოქროს საუკუნე“, ჰოვარდ ჰოუკსის „ნაიარევი სახე“, ბილი უაილდერის „სანსეტ ბულვარი“ და სხვა კინოკლასიკა.
