რეალობის ცეკვა

ეს ალეხანდრო ხოდოროვსკის შემოქმედების მწვერვალია — და ამავდროულად მისი ყველაზე პირადი ფილმი: სიურრეალისტური ავტობიოგრაფია და გულწრფელი კინოაღსარება. პოეტური, მეტაფორული, ზოგჯერ კი სრულიად შეშლილივით თავისუფალი — თუმცა სწორედ ასეთ ფილმს ელოდები რეჟისორისგან, რომელმაც საკუთარი კინემატოგრაფიული ენა შექმნა.

ფილმის გადაღებამდე ოც წელზე მეტი ხნის განმავლობაში ხოდოროვსკის ახალი ნამუშევარი არ გადაუღია. ამ პერიოდში წიგნებს წერდა, უფასო ტაროს სეანსებს ატარებდა და ავითარებდა საკუთარ მეთოდს, რომელსაც „ფსიქომაგია“ უწოდა.

მისი არსი დაახლოებით ასე ჟღერს:
„მინდა ბევრ მამაკაცთან მქონდეს ურთიერთობა, მაგრამ ქმრის ღალატი არ მსურს. რა გავაკეთო?“ — „საკუთარ ქმართან ბევრჯერ დაწექი, ყოველ ჯერზე ისე გადააცვი, თითქოს სრულიად სხვა ადამიანი იყოს.“

ჟურნალისტების კითხვაზე, რატომ აღარ იღებდა ფილმებს, ხოდოროვსკი ხუმრობით პასუხობდა:
„რა სისულელეა ფილმის გადაღება იმისთვის, რომ ფული იშოვო! მე ფილმებს იმისთვის ვიღებ, რომ ფული დავკარგო.“

როდესაც ბოლოს და ბოლოს ახალი ფილმის გადაღება შეძლო, მასში იმდენი იდეა, სიმბოლო და ვიზუალური სახე ჩააქსოვა, რომ რამდენიმე ფილმს ეყოფოდა. თითქოს ეშინოდა, შემდეგი ფილმის გადასაღებად ისევ ოცი წელი არ დალოდებოდა. თუმცა ასე არ მოხდა — უკვე ორი წლის შემდეგ ეკრანებზე მისი გაგრძელება, „უსასრულო პოეზია“, გამოვიდა.

აუცილებლად სანახავია ყველასთვის, ვისაც ოდესმე უფიქრია, რომ ის, რასაც ობიექტურ რეალობას ვუწოდებთ, შესაძლოა მხოლოდ ჩვენი ცნობიერების, წარმოსახვისა და მეხსიერების უწყვეტი ცეკვა იყოს.