SORCERER

„ჯადოქარს“ (SORCERER) კინოს ისტორიაში თამამად შეიძლება მივუჩინოთ ადგილი ვერნერ ჰერცოგის „ფიცკარალდოსა“ და ფრენსის ფორდ კოპოლას „აპოკალიფსი დღეს“ გვერდით — გრანდიოზული ამბიციით დაწყებული ფილმების, რომელთა წარმოებაც ნამდვილ ჯოჯოხეთად იქცა. მიუვალი ჯუნგლები, მუდმივად მზარდი ხარჯები, ავადმყოფობები... ის ფაქტი, რომ ფილმის გადაღება საერთოდ დასრულდა, თითქმის სასწაულია.

იმ დროისთვის უილიამ ფრიდკინს უკვე გადაღებული ჰქონდა „ფრანგული კავშირი“ და „ეგზორცისტი“. უზარმაზარი კომერციული წარმატებისა და სტუდიის მხარდაჭერის ფონზე მას შეეძლო რაღაც მართლაც მასშტაბური ეცადა. შედეგად კი საკუთარი კარიერის ყველაზე რთული წარმოება მიიღო.

გადამღები ჯგუფის წევრები მალარიითა და საკვებით მოწამვლით ავადდებოდნენ. ფილმის ყველაზე რთული სცენისთვის აშენებული დაკიდებული ხიდის ქვეშ მდინარე დაშრა, რის გამოც კონსტრუქცია დაშალეს და მექსიკაში თავიდან ააწყვეს.

კოპოლასა და ჰერცოგის ფილმები მოგვიანებით იმის სახელგანთქმულ მაგალითებად იქცა, თუ რა შეიძლება დაიბადოს ასეთი ქაოსური წარმოებიდან. „ჯადოქარს“ კი წლების განმავლობაში ძვირადღირებულ მარცხად მოიხსენიებდნენ. ფილმი „ვარსკვლავური ომების“ გამოსვლიდან მალევე გამოვიდა და აუდიტორიის პოვნა გაუჭირდა. „ვარსკვლავურ ომებთან“ კონკურენცია, რა თქმა უნდა, რთული იყო, თუმცა გაცილებით ძნელი ასახსნელია ის მკაცრი კრიტიკა, რომელიც ფილმს შეხვდა.

სიუჟეტი საკმაოდ მარტივია და სწორედ ეს არის მისი ერთ-ერთი მთავარი ძალა. ლათინური ამერიკის მივარდნილ ქალაქში ჩარჩენილი ოთხი გაქცეული სახიფათო სამუშაოს თანხმდება — მათ უკიდურესად არასტაბილური ასაფეთქებელი ნივთიერება უნდა გადაიტანონ. ანაზღაურება მათ გაქცევის შანსს აძლევს, თუმცა ამისთვის ორი ძველი სატვირთო მანქანით ჯუნგლები უნდა გადაკვეთონ. ერთი მკვეთრი ბიძგიც კი საკმარისია, რომ მთელი ტვირთი — და მასთან ერთად თავად მგზავრებიც — ჰაერში აფრინდეს.

როი შაიდერი ხელმძღვანელობს პერსონაჟების ჯგუფს, რომლებიც მოგზაურობის დაწყებამდეც კი გამოფიტულები ჩანან. ფრიდკინი მნიშვნელობას ანიჭებს თითოეულ მოცურებულ საბურავსა და ადგილიდან დაძრულ ყუთს. როდესაც სატვირთო მანქანები საბოლოოდ დაკიდებულ ხიდამდე აღწევენ, უკვე სრულიად გასაგებია, რატომ წავიდა გადამღები ჯგუფი ამ სცენის შესაქმნელად ასეთ უკიდურესობამდე.

Tangerine Dream-ის ელექტრონული მუსიკა ამ ისედაც შემაძრწუნებელ მოგზაურობას კიდევ უფრო შემაშფოთებელ ატმოსფეროს სძენს.

ფილმს კლასიკის სტატუსის მოსაპოვებლად წლები დასჭირდა, თუმცა საბოლოოდ „ჯადოქარმა“დამსახურებული აღიარება მიიღო. თავად ფრიდკინი მას საკუთარ ფილმებს შორის ყველაზე მეტად აფასებდა.

და როდესაც ამას „ეგზორცისტის“ რეჟისორი ამბობს, ეს უკვე ბევრ რამეზე მეტყველებს.