მაღაზიის მძარცველები

კავაიური, ერთი შეხედვით მსუბუქი ფილმი ღარიბებზე, რომელიც მოულოდნელად ოჯახის ინსტიტუტზე ძლიერ და მრავალშრიან განაცხადად გადაიქცევა. პატარა ოჯახი თითქმის მთლიანად ბებიის პენსიაზე ცხოვრობს და ზოგჯერ იძულებულია მაღაზიებიდან მოიპაროს. ერთხელ, მორიგი ქურდობის შემდეგ სახლში დაბრუნებისას, ოჯახის უფროსი პირველ სართულზე მდებარე აივნიდან პატარა გოგონას წამოიყვანს — ბავშვს, რომლის დედას მის მიმართ საერთოდ არანაირი ინტერესი არ აქვს. მოკრძალებული ფინანსური მდგომარეობა ხელს არ უშლის ამ შეკრულ ოჯახს ბედნიერად ცხოვრებაში. თუმცა, როდესაც ტელევიზორში დაკარგული გოგონას შესახებ განცხადებას ხედავენ, გადაწყვეტენ ბავშვი კანონიერ დედას აღარ დაუბრუნონ.

„მაღაზიის ქურდებმა“ სრულიად მოულოდნელად მოიპოვეს კანის კინოფესტივალის „ოქროს პალმის რტო“, რამაც კრიტიკოსთა ნაწილში უკმაყოფილება გამოიწვია: ხმაურიანი, ეპატაჟური ნამუშევრების ფონზე — „თაობის მანიფესტებითა“ და ახალი კინოწერით — იაპონელი ავტორის პატარა, მშვიდი და მოკრძალებული ფილმი თითქმის შეუმჩნევლად, მაგრამ გამაოგნებლად გამოიყურებოდა.

იაპონიაშიც ფილმმა დიდი რეზონანსი გამოიწვია და მკაცრი კრიტიკის ობიექტი გახდა — თითქმის ისე, როგორც რუსეთში „ლევიათანი“. კორეედას წინა ოჯახური ფილმები სოციალურ რეალიზმში ჯდებოდა, ხოლო ახალ ნამუშევარში როლების გამოცდას თითქოს ანარქისტებს ანდობს. შემთხვევითი არ არის, რომ იაპონიის პრემიერ-მინისტრი გაბრაზებული შეხვდა კორეედას კანურ გამარჯვებას და მას ოფიციალური მილოცვაც კი არ მიუძღვნა — მილოცვა, რომელიც მან იაპონელ სპორტსმენებსა და ნობელის პრემიის ლაურეატ იშიგუროს გამოუცხადა. ხელისუფლების აზრით, ამ ფილმით კორეედამ ქვეყანა დაამცირა და არა განადიდა.

კანის კინოფესტივალის „ოქროს პალმის რტოს“ მფლობელი.