რეალობა

აბსურდისტული სურათი, რომელშიც რეჟისორი სარკასტულად დასცინის საღ აზრსა და მაყურებლის მოლოდინებს.

სადღაც ტყეში ტაქსიდერმისტი თავისი ქალიშვილის, რეალიტის თვალწინ გარეულ ღორს კლავს. ცხოველის შიგნით ლურჯ ვიდეოკასეტას აღმოაჩენენ. „მამა, იქ როგორ მოხვდა?“ — „მოგეჩვენა, საყვარელო. იქ არანაირი კასეტა არ ყოფილა. საერთოდაც, წადი და დაიძინე“. ამ დროს პროდიუსერი კინოდარბაზში ეკრანზე ჩაძინებულ რეალიტის უყურებს. „ამას რატომ ვუყურებთ? ეს საერთოდ ფილმია?“ — „დიახ, ჯანდაბა, მე რეალობას ვიღებ და ისე გადავიღებ, როგორც მინდა!“ — ჯიუტად პასუხობს რეჟისორი. გაბრაზებული პროდიუსერი შეხვედრაზე მიდის დებიუტანტ რეჟისორთან, რომელიც ფულს ითხოვს ფილმისთვის იმის შესახებ, თუ როგორ წვავს ტელევიზია ადამიანებს შიგნიდან და ისინი ფეთქდებიან. პროდიუსერი თანახმაა, თუმცა ერთ პირობას უყენებს: მან უნდა იპოვოს იდეალური ყვირილი, რომლითაც ეკრანზე ადამიანები სიკვდილის წინ დაიყვირებენ.

სიუჟეტური ხაზები ერთმანეთში იხლართება და ხან მობიუსის ლენტას ემსგავსება, ხან — მატრიოშკას, მაყურებელმა კი რაღაც მომენტში შესაძლოა თავი შრედინგერის კატის მსგავს მდგომარეობაში იგრძნოს. ჯერ კიდევ ცოცხალი ხართ? რეალობას კი უკვე სძინავს?

„ვფიქრობ, ბაზარი ეგრეთ წოდებული ნორმალური ფილმებითაა გადავსებული“, — ცდილობს კვენტენ დიუპიე როგორმე ახსნას საკუთარი კინო. „ფილმების უმეტესობის საფუძველი რეალობაა: წყვილების ურთიერთობები, მეგობრობა, რა ხდება, როდესაც ოჯახი შვილს კარგავს, რა ხდება, როდესაც ვინმეს კიბო აქვს. ჩემი მიზანია, მაქსიმალურად ავარიდო თავი რეალობას. სცენარის სტრუქტურა, პერსონაჟების განვითარება — ეს ყველაფერი საერთოდ არ მაინტერესებს. იმის ნაცვლად, რომ თავი სპილბერგად მოვაჩვენო და უფრო გასაგები კინო გადავიღო ლამაზი კადრებით, ან კუბრიკს მივბაძო, როგორც ამას ბევრი ახალგაზრდა რეჟისორი აკეთებს, უფრო ბავშვურ მიდგომას ვირჩევ. მირჩევნია, ჩემს საკუთარ ქვიშის მოედანზე ვიქექო, ჩემი მეთოდებითა და შეხედულებებით, ვიდრე ისე გადავიღო, როგორც ყველა იღებს.“