PUSHER II

თუ „დილერმა“ მაყურებელს ტონი გააცნო, „დილერი 2“ მას თანამედროვე ევროპული კრიმინალური კინოს ერთ-ერთ ყველაზე ტრაგიკულ პერსონაჟად აქცევს.

პირველი ფილმის მთავარი გმირის, ფრენკის ნაცვლად, ნიკოლას ვინდინგ რეფნი ყურადღებას ტონიზე ამახვილებს — ტატუებით დაფარულ მეორეხარისხოვან პერსონაჟზე, რომელიც „დილერში“თითქმის სულ ყვიროდა, ჩხუბობდა და სასოწარკვეთილად ცდილობდა იმ ადამიანების ყურადღების მიპყრობას, რომლებსაც სინამდვილეში მისდამი არანაირი ინტერესი არ ჰქონდათ.

ციხიდან გამოსვლის შემდეგ ტონი ვალებით, სხვისი მოლოდინებითა და ახალშობილი შვილით აღმოჩნდება დატვირთული, რომლის არსებობასაც საერთოდ არ ელოდა. ის ორ განსხვავებულ წარმოდგენას შორის არის მოქცეული იმის შესახებ, თუ როგორი უნდა იყოს „ნამდვილი მამაკაცი“ — მაგრამ არც ერთს არ შეესაბამება. კოპენჰაგენის კრიმინალური სამყაროსთვის ის საკმარისად სასტიკი არ არის, ჩვეულებრივი ცხოვრებისთვის კი — საკმარისად პასუხისმგებლიანი. ამ ყველაფრის ცენტრში კი მამასთან ურთიერთობა დგას — გავლენიან კრიმინალურ ავტორიტეტთან, რომლის აღიარებას ტონი მთელი ცხოვრება ამაოდ ცდილობს.

შედეგად „დილერი 2“ კრიმინალურ ფილმზე ბევრად მეტია. ეს არის ადამიანური მარცხის, მემკვიდრეობით მიღებული ტვირთისა და იმ მამაკაცების შესახებ შექმნილი ღრმა ფსიქოლოგიური პორტრეტი, რომლებიც ცდილობენ გახდნენ სხვა ადამიანები და არა ისინი, როგორებადაც აღზარდეს. ძალადობა კვლავ რჩება, მაგრამ ფილმი გაცილებით მშვიდი, სევდიანი და ემოციურად ბევრად უფრო გამანადგურებელია, ვიდრე პირველი ნაწილი.

სწორედ ამ ფილმმა აქცია მადს მიკელსენი მთავარი როლების მსახიობად. მისი ტონი დანიური კინოს ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან პერსონაჟად იქცა და საფუძველი ჩაუყარა ყველაფერს, რაც მოგვიანებით მოჰყვა — „ნადირობას“, „კიდევ თითოს“ და „კაზინო როიალს“.

ცოტა სიქველი თუ ამართლებს საკუთარ არსებობას. „დილერი 2“ კი ერთ-ერთი იშვიათი გამონაკლისია — ფილმი, რომელიც ორიგინალს არა მხოლოდ უტოლდება, არამედ ბევრისთვის მასაც აღემატება.