რა მოხდება, თუ ადამიანი შეიძლება დაპროექტდეს? არა მეტაფორულად, არამედ პირდაპირ — შრომის, ხელოვნების, მეცნიერებისა და თუნდაც სისხლის მეშვეობით.
რევოლუციის შემდეგ პირველ წლებში პროლეტკულტმა შეუძლებლის მცდელობა გააკეთა — შეექმნა ახალი ადამიანი: კოლექტიური, რაციონალური, „უკვდავი“.
კვირის შეხვედრაზე ვისაუბრებთ:
• როგორ გადაიქცა შრომა რელიგიისა და ხელოვნების ფორმად.
• რატომ მოიაზრებოდა ქარხანა მომავლის ტაძრად.
• რატომ უნდა ყოფილიყო ხელოვანი ადამიანური გრძნობების ინჟინერი.
• როგორ ანაცვლებდა მანქანების ესთეტიკა „ძველ“ კულტურას.
• რატომ იქცა სისხლის გადასხმა სოციალურ უტოპიად.
• და როგორ გახდა უკვდავების ოცნება პოლიტიკური პროექტის ნაწილი.
პროლეტკულტი — ეს არის ისტორია ხელოვნებასა და ძალაუფლებას შორის საზღვარზე, მეცნიერებასა და რწმენას შორის, უტოპიასა და ადამიანის სხეულს შორის.
შეხვედრა მათთვისაა, ვისაც სურს გაიგოს, რატომ ცდილობდა XX საუკუნე ასე შეუპოვრად ადამიანის გარდაქმნას — და რა დარჩა ამ მცდელობებიდან დღემდე.
შეხვედრას გაუძღვება პან ვოლინსკი — ფილოსოფოსი, ისტორიკოსი, პოლონურ-საბჭოთა დისიდენტების შთამომავალი.
