PILLION

PILLION თანამედროვე ბაიკერულ ფილმად გვევლინება, რომელიც რომანტიკულ ამბად არის შენიღბული — მოძრაობის ისტორია, რომელიც სინამდვილეში ემოციური უძრაობის კვლევად იქცევა. ლაიტონი თანამედროვე ურთიერთობებს ფიზიკური მოგზაურობის მეშვეობით აყალიბებს: ავტომაგისტრალები და საზღვრების გადაკვეთა სარკეებად იქცევა პერსონაჟებისთვის, რომლებიც ვერ ახერხებენ ნათლად თქვან, რა სურთ ერთმანეთისგან.

ორი შეყვარებული გზას ადგას იმ იმედით, რომ ეს მოგზაურობა მათ განახლებას მოუტანს, თუმცა საბოლოოდ ძველ ბზარებს აჩენს. დიალოგები ტრიალებს სოციალურ ფენებზე, ამბიციებზე და შიშზე — ჩაებღაუჭონ თუ არა ცხოვრებას, რომელიც წინასწარ დაწერილად გეჩვენება. ფილმი უპირატესობას ანიჭებს უხერხულ სიჩუმეებსა და დაუსრულებელ წინადადებებს, ზუსტად გადმოსცემს იმ მომენტებს, როცა ინტიმურობა მოლოდინების ზეწოლის ქვეშ იშლება. პეიზაჟები ღია და ფართოა, მაგრამ პერსონაჟები მაინც ჩაკეტილები რჩებიან ჩვევებში, რომლებსაც ვერ უსწრებენ.

ფილმი გადაღებულია გაერთიანებულ სამეფოსა და ირლანდიაში, მსახიობთა შემადგენლობა კი ძირითადად თეატრიდან მოდის — მათ შორის ალექსანდერ სკარსგარდი, ტყავით შემოსილი და სრულიად გარდასახული. შესრულების უხეში, დაუმუშავებელი სტილი კრიტიკოსებმა მაშინვე გამოარჩიეს. ფესტივალებზე პირველმა გამოხმაურებამ შეაქო ფილმის უარი გაქცევის რომანტიზებაზე. თავისუფლების ზეიმის ნაცვლად PILLION გვთავაზობს აზრს, რომ გაქცევა უბრალოდ უფრო მკაფიოდ აჩვენებს იმას, რაც თავიდანვე თან გქონდა. მისი მშვიდი რეალიზმი დიალოგში შედის ევროპულ ურთიერთობებზე დაფუძნებულ კინოსთან, თუმცა მკვეთრად თანამედროვე რჩება.

PILLION შესაძლოა სამყაროს პირველი „DomCom“-იც იყოს — როგორც გინდათ, ისე გაიგეთ.