PERSEPOLIS

„ჩვეულებრივი ადამიანებისთვის დიქტატორული რეჟიმები დაუმარცხებლად გამოიყურება. მაგრამ სინამდვილეში ისინი უზარმაზარ ქვიშის სასახლეებს ჰგვანან...“

Persepolis იმ იშვიათ ფილმებს მიეკუთვნება, რომლებიც პოლიტიკურ ისტორიას პირად და ემოციურ გამოცდილებად აქცევს ისე, რომ ერთი წამითაც არ ჰგავს ლექციას. Marjane Satrapi-ს ავტობიოგრაფიულ გრაფიკულ რომანზე დაფუძნებული ფილმი მოგვითხრობს მარჯის ცხოვრებაზე, რომელიც იზრდება ირანში ისლამური რევოლუციის, ირან-ერაყის ომისა და შემდგომი რეპრესიების პერიოდში. ისტორიულ მოვლენებს თავდაპირველად ბავშვის თვალით ვხედავთ, მოგვიანებით კი — ახალგაზრდა ქალის უფრო რთული და წინააღმდეგობრივი პერსპექტივიდან, რომელიც საკუთარი იდენტობისა და ადგილის პოვნას ცდილობს.

„პერსეპოლისის“ მთავარი ძალა ისაა, თუ რამდენი სიცოცხლეა მასში. ეს ფილმი ერთდროულად არის გაბრაზებული, სასაცილო, სევდიანი, ჯიუტი და საოცრად გულწრფელი. სატრაპი პოლიტიკას აბსტრაქტულ ცნებად არ წარმოგვიდგენს. ის გვაჩვენებს, როგორ აღწევს პოლიტიკა ოჯახში, სკოლაში, ადამიანის სხეულში, სადილის მაგიდასთან გამართულ საუბრებში და იმ ბავშვის ფანტაზიაში, რომელიც საკუთარი თავის ჩამოყალიბებას ცდილობს.

ანიმაცია მოჩვენებითად მარტივია. შავ-თეთრ ფერებზე, მკაფიო ხაზებსა და ძლიერ სილუეტებზე აგებული ვიზუალური სტილი მოგონებებს ფორმას აძლევს. სწორედ ეს ესთეტიკა აძლევს ფილმს საშუალებას, ბუნებრივად იმოძრაოს რეალიზმს, გაზვიადებას, შიშს, იუმორსა და ფანტაზიას შორის ისე, რომ ემოციური სიზუსტე არასოდეს დაკარგოს.

თუ აქამდე „პერსეპოლისი“ მხოლოდ როგორც მნიშვნელოვანი გრაფიკული რომანი ან ანიმაციური ფილმი გსმენიათ, იმედი მაქვს, ეკრანზე ნახვისას იგრძნობთ, რამდენად ცოცხალი, ადამიანური და შთამბეჭდავია ის სინამდვილეში.