ჯიმ ჯარმუშის ყველაზე ლირიკული და თბილი ფილმი.
ავტობუსის მძღოლი, გვარად პატერსონი, ქალაქ პატერსონში ცხოვრობს და მუშაობს. ყოველდღიურობის მცირე, თითქმის შეუმჩნეველ დეტალებზე ლექსებს წერს — ისეთ უბრალო საგნებზე, რომლებიც ადამიანებთან იმდენად ახლოსაა, რომ მათ არსებობას ხშირად ვეღარ ვამჩნევთ. მაგალითად, ასანთზე. ერთადერთი ადამიანი, ვისაც ის თავის ლექსებს უზიარებს, მისი მეუღლე ლოლაა.
მთელი ფილმის განმავლობაში პატერსონს ტყუპები ხვდებიან — მოტივი, რომელიც ჯარმუშს უკვე წლებია აღელვებს. თავად პატერსონიც თითქოს საკუთარი ქალაქის ტყუპისცალია: მშვიდი, უბრალო, აუჩქარებელი და თავის სიმარტივეში ლამაზი. ისეთივე უბრალოა მისი ლექსების რითმებიც. ასეთივეა თავად ფილმიც — მინიმალისტური, გულწრფელი და თითქოს ბავშვურად გულუბრყვილო.
თანამედროვე მაყურებელს ხშირად უჭირს დაიჯეროს, რომ ამ სიმარტივის მიღმა აუცილებლად არ იმალება რაიმე საიდუმლო აზრი. ამიტომ ზოგი ფილმში ირონიას ხედავს, ზოგი — განზრახ შექმნილ მონოტონურობას, ზოგი რეჟისორის მრავალ თვითციტატას, ზოგი კი უბრალოდ სილამაზეს. თქვენ რას დაინახავთ?