MULHOLLAND DRIVE

დღემდე მახსოვს, პირველად რომ ვუყურე Mulholland Drive-ს და მივხვდი, რომ წარმოდგენაც არ მქონდა, სად მიჰყავდა ეს ფილმი თავისი მაყურებელი. ოც წელზე მეტი გავიდა — და ეს განცდა დღემდე არ შეცვლილა.

ყველაფერი ჰოლივუდური ზღაპარივით იწყება. ახალგაზრდა და იმედებით სავსე მსახიობი ჩამოდის Los Angeles-ში, რათა კინოვარსკვლავი გახდეს. ამავე დროს, იდუმალი ქალი ავტოავარიას გადაურჩება და ქალაქში მეხსიერების გარეშე აღმოჩნდება — არ იცის, ვინ არის და საიდან მოვიდა. მათი გზები იკვეთება, საიდუმლო ნელ-ნელა იშლება და რეალობა სულ უფრო არასტაბილური ხდება.

„მალჰოლანდ დრაივში“ ყველაზე მეტად ის მიყვარს, რომ ფილმი ერთდროულად ღრმად იდუმალიცაა და სრულად ჩამთრევიც. David Lynch ინფორმაციას იმისთვის არ მალავს, რომ მაყურებელი დააბნიოს. ის გვიწვევს სამყაროში, სადაც ემოციები ახსნებზე მნიშვნელოვანია, სადაც ოცნებები და სურვილები რეალობას ქმნიან, ხოლო ყოველი პასუხი ორ ახალ კითხვას აჩენს.

ფილმს ხშირად თავსატეხს უწოდებენ, თუმცა მგონია, რომ ეს შეფასება ბოლომდე ზუსტი არ არის. არასოდეს მიგრძვნია, რომ ლინჩის მიზანი ისეთი ფილმების შექმნა იყო, რომელთა საბოლოოდ „ამოხსნა“ შეიძლება. „მალჰოლანდ დრაივის“ ნამდვილი ღირებულება იმაშია, რომ ყოველი ახალი ნახვისას ის იცვლება. ჩნდება ახალი დეტალები. იკვეთება კავშირები, რომლებიც ადრე შეუმჩნეველი რჩებოდა. ზოგჯერ კი მთელი სცენები სრულიად სხვაგვარ მნიშვნელობას იძენს — იმის მიხედვით, თუ რა განწყობით და გამოცდილებით უბრუნდები ფილმს.

ეს ასევე ჰოლივუდზე გადაღებულ ერთ-ერთ ყველაზე დიდ ფილმად მიმაჩნია. არა იმ პრიალა და რომანტიზებულ ჰოლივუდზე, რომელსაც ტურისტებს ისეთი ფილმები სთავაზობენ, როგორიცაა La La Land, არამედ იმ უცნაურ ფსიქოლოგიურ სივრცეზე, რომელიც მის მიღმა იმალება. ქალაქზე, რომელიც ოცნებებზე, გარდასახვაზე, ფანტაზიებზე, ამბიციებსა და იმედგაცრუებებზეა აგებული. ლინჩი ლოს-ანჯელესს ერთდროულად რეალურ ადგილადაც წარმოგვიდგენს და გონების მდგომარეობადაც.

ფილმის გამოსვლიდან ოც წელზე მეტი გავიდა, მაგრამ „მალჰოლანდ დრაივი“ კვლავ XXI საუკუნის ერთ-ერთ განმსაზღვრელ ნამუშევრად რჩება. უცნაური, ლამაზი, სასაცილო, შემაშფოთებელი, რომანტიკული და დაუვიწყარი. და ყოველ ჯერზე, როცა მას ვუბრუნდები, რაღაც ახალი მელოდება.