ო, ვერცხლისმხიანი, საპფოსა და მის მიერ განდიდებულ, ვარსკვლავური მარგალიტივით ეპოქებში გაფანტულ შვილთა შთაგონებავ! შენი უგრძნობელი შეხება შეუძლია დამათრობელი გახადოს ფხიზელი, გააბრუოს ბრძენი და გატეხოს გმირი. შენი მარჯვენა ხელის ქვეშ — წარსულის უსიცოცხლო ნანგრევები, ხავსის ზრუნვაში გახვეული. მარცხნივ — ველურად აყვავებული, გახურებული ეთერი. შენს წინ კი — ყველაზე ნაზიერი წამი ჭვრეტის, როცა მე თავად ვუერთდები სილამაზეს, მთვარის ჭაღარამოსილი ძღვენით შემოსილი.
