JOHN WICK

2014 წლისთვის ბევრს ეგონა, რომ კიანუ რივზის, როგორც დიდი ექშენ-ვარსკვლავის, ეპოქა უკვე დასრულებული იყო. შემდეგ კი გამოვიდა „John Wick“. შედარებით მოკრძალებული ბიუჯეტითა და დებიუტანტი რეჟისორის, ჩად სტაჰელსკის მიერ გადაღებული ეს ფილმი XXI საუკუნის ერთ-ერთ ყველაზე გავლენიან ექშენად იქცა — მან საფუძველი ჩაუყარა წარმატებულ ფრენჩაიზს, შეცვალა ჰოლივუდში საბრძოლო სცენების ქორეოგრაფიის სტანდარტები და კიანუ რივზს კარიერის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი როლი მოუტანა.

რივზი ჯონ უიკის როლს ასრულებს — გადამდგარ პროფესიონალ მკვლელს, რომლის მშვიდი ცხოვრება ინგრევა მას შემდეგ, რაც კრიმინალები მანქანას მოპარავენ და მისი გარდაცვლილი მეუღლისგან დარჩენილ ლეკვს მოკლავენ. პირადი შურისძიებით დაწყებული ისტორია მალე გვიხსნის დაქირავებული მკვლელების ფარულ სამყაროს, საიდუმლო სასტუმროებსა და მკაცრ კრიმინალურ კოდექსს, რომელიც თანამედროვე ქალაქების ყოველდღიური ცხოვრების მიღმა არსებობს.

ჩად სტაჰელსკი, ყოფილი კასკადიორი და ტრიუკების ქორეოგრაფი, რომელიც რივზთან „The Matrix“-ზეც მუშაობდა, ექშენის სრულიად განსხვავებულ ხედვას გვთავაზობს. იმ პერიოდში, როდესაც ჰოლივუდში სწრაფი მონტაჟი დომინირებდა, სტაჰელსკიმ უპირატესობა გრძელ კადრებს, ზუსტად დადგმულ ბრძოლებსა და მკაფიო ვიზუალურ თხრობას მიანიჭა, რათა მაყურებელს თითოეული მოძრაობა სრულად აღექვა. თავად კიანუ რივზის მზადყოფნამ, ტრიუკების უმეტესობა საკუთარი ძალებით შეესრულებინა, ფილმს განსაკუთრებული ფიზიკური რეალიზმი შესძინა. შედეგად, „John Wick“-მა მთლიანად შეცვალა წარმოდგენა თანამედროვე ექშენ-კინოს შესახებ და მომდევნო წლებში უამრავი მიმბაძველი გააჩინა.

თუმცა ფილმის მთავარი ღირსება მხოლოდ ტექნიკურ სრულყოფილებაში არ მდგომარეობს. მის გულში მოულოდნელად ემოციური ისტორია იმალება. რივზი ჯონ უიკს არა როგორც დაუმარცხებელ სუპერგმირს, არამედ როგორც მწუხარებით გატეხილ ადამიანს ასახიერებს, რომლის გამორჩეული უნარები განუყოფელია იმ ტკივილისგან, რომლითაც დაკარგულ ცხოვრებას ვერ ელევა. სწორედ ეს შერწყმა — ადამიანური მოწყვლადობა და უზუსტესი პროფესიონალიზმი — ანიჭებს ფილმს მის გამორჩეულ ძალას.

„John Wick“ მხოლოდ კიანუ რივზის წარმატებული დაბრუნება არ ყოფილა — მან ხელახლა განსაზღვრა როგორც თავად მსახიობი, ისე თანამედროვე ექშენ-კინო. ელეგანტური, ენერგიული და საოცრად გავლენიანი, ის ბოლო ათწლეულის ერთ-ერთ საუკეთესო ჟანრულ ფილმად რჩება, რომლის სრულყოფილად აღქმაც ყველაზე მეტად დიდ ეკრანზე, მაყურებლით სავსე დარბაზშია შესაძლებელი.