სახლი

იაპონელი პიონერი გოგონა, თან წაიყვანს რა ახალგაზრდა მეგობრებს — ისეთივე გულუბრყვილოებს, როგორც თავად არის — სტუმრად მიემართება კეთილ დეიდასთან, რომელიც შორს, განმარტოებულ სახლში ცხოვრობს თეთრ კატასთან ერთად. ოჰ, რა შეცდომაა…

ახალგაზრდა იაპონელმა რეჟისორმა თავისი სადებიუტო ფილმი შვიდი წლის ქალიშვილთან ერთად მოიფიქრა და გადაიღო. შედეგი გამოვიდა მხიარული ტრეში: მფრინავი თავები ბავშვებს უკბენენ, როიალი თითებს აჭამს (და მერე მთლიანადაც ყლაპავს გოგონას სხეულს), ყველგან დაფრინავენ ხელები, ფეხები და თავები, ცეკვავს ჩონჩხი, ხოლო მთელ ამ ვაქხანალიას ხელმძღვანელობს საყვარელი ფუმფულა კატა.

მიუხედავად მთელი არტჰაუსულობისა, აბსურდულობისა და „თვალის ამომგლეჯელობისა“ (ყველა მნიშვნელობით), დარწმუნებული ვარ, რომ სწორედ ასე უნდა გამოიყურებოდეს ბავშვების მიერ გადაღებული ჰორორი. ყველა ზრდასრული ვერ გაუძლებს ამდენი სიგიჟის კონცენტრაციას (ეპილეფსიით დაავადებულთათვის ამის ყურება საერთოდ კატეგორიულად არ შეიძლება). მაგრამ ჩემი შინაგანი ბავშვი სიცილით კვდება — და ეს მაშინ, როცა ცოტა ხნის წინ 45 წლის გავხდი.