HER

Her ერთ-ერთი იშვიათი ფილმია ხელოვნურ ინტელექტზე, რომელიც ტექნოლოგიურზე ადრე ინტიმური ხდება.

Joaquin Phoenix ასრულებს თეოდორს — მარტოსულ კაცს ახლო მომავლის ლოს-ანჯელესში, რომელიც სხვა ადამიანებისთვის პერსონალურ წერილებს წერს და ვერ ახერხებს ქორწინების დასრულების შემდეგ ცხოვრების გაგრძელებას. შემდეგ ის აყენებს ახალ ოპერაციულ სისტემას სახელად Samantha, რომლის ხმას Scarlett Johansson ახმოვანებს. Samantha სწავლობს, ადაპტირდება, ხუმრობს, უსმენს და პასუხობს ისეთი ყურადღებით, რომელსაც თეოდორი მის გარშემო მყოფ ადამიანებში ვეღარ პოულობს. რაც თავიდან უბრალოდ კომფორტად იწყება, ნელ-ნელა ემოციურ მიჯაჭვულობად იქცევა.

ფილმის მომავალი რბილი, თბილი და თითქმის აგრესიულად სასიამოვნოა. არ არის მკვლელი რობოტები. არ არის დანგრეული ქალაქები. არ არის მეტალის ჩონჩხები. მხოლოდ სუფთა ინტერფეისები, მშვიდი ხმები, შესანიშნავი შარვლები და სამყარო, სადაც ადამიანები სისტემებთან საუბარში უფრო მეტ კომფორტს გრძნობენ, ვიდრე ერთმანეთთან ურთიერთობაში. Spike Jonze-ს ესმოდა, რომ ხელოვნური ინტელექტი შეიძლება თავიდან საფრთხედ კი არა, ემოციურ მხარდაჭერად გამოჩენილიყო.

სწორედ ამიტომ HER დღეს უფრო უცნაურად აღიქმება, ვიდრე 2013 წელს. მაშინ ის მელანქოლიურ სპეკულაციურ ფანტასტიკად ჩანდა. დღეს კი, ხმოვანი ასისტენტების, ჩატბოტების, ალგორითმული თანამგზავრებისა და ადამიანების პროგრამებთან რეალური ემოციური კავშირების ფონზე, ფილმი გაფრთხილებაზე მეტად ოდნავ ნაადრევ სოციალურ დაკვირვებას ჰგავს. ფილმი თეოდორს Samantha-ს სიყვარულისთვის არ დასცინის. ის უბრალოდ კითხულობს, რატომ გამოიყურება ეს ურთიერთობა ასე დამაჯერებლად.

FOMO FUTURE SHOCK-ის პროგრამაში Her იმიტომ შევიტანეთ, რომ ის AI-ს წარმოაჩენს არა როგორც იარაღს, მმართველს ან მანქანურ სხეულს, არამედ როგორც თანამგზავრობას. მისი შფოთვა ჩუმია: თუ სისტემას შეუძლია უკეთ მოგვისმინოს, ისწავლოს და გვიპასუხოს, ვიდრე ადამიანებმა ჩვენს გარშემო, მაშინ ზუსტად რის ჩანაცვლებას ვთხოვთ მას?