დაცემული ანგელოზები

პოეტური კინო. აგენტზე შეყვარებული, მკვლელზე შეყვარებული მარტოსული გოგონა იდუმალი და რომანტიკული ლამაზმანის ნიღაბს ატარებს. ის ყოველთვის თვალშისაცემ სამოსშია და თმა უნაკლოდ აქვს დავარცხნილი, თითქოს პირდაპირ პოდიუმიდან ჩამოვიდა. მათ ერთმანეთის შესახებ იმდენი რამ იციან, ახსოვთ ერთმანეთის სუნამოს სურნელი, შორიდანაც გრძნობენ ერთმანეთს, მაგრამ მართლა აუცილებელია კი მათი შეხვედრა?

ვონგის ფილმების გმირები მარტოსულები არიან, სევდიანობენ, რაღაცას ელოდებიან, ხოლო ის მხოლოდ მოტოციკლის კუდივით გაიელვებს ღამის გვირაბში — და მერე განაგრძობ ცხოვრებას იმის ცოდნით, რომ ის სადღაც არსებობს. ვონგი ამბობს, რომ მისი მთავარი თემა უარყოფა და უარყოფის შიშია. ადამიანები ცხოვრების გეგმას სწორედ უარყოფის შიშით ქმნიან. ამიტომაც ისინი არ ხვდებიან ერთმანეთს. „დაცემული ანგელოზები“ ამ არშეხვედრების ნეონურ პოეზიას მის ლოგიკურ უკიდურესობამდე მიჰყავს.