მოდი და ნახე

1943 წელი, ბელარუსი გერმანული ოკუპაციის ქვეშ. 16 წლის ბიჭი გადაწყვეტს პარტიზანებს შეუერთდეს და ფაშისტების წინააღმდეგ იბრძოლოს. თუმცა ბრძოლაში ის ასე ვერც შევა. და საერთოდ, ამ ფილმში გმირულ подвიგებს ვერ ვიხილავთ — კამერაზე აღბეჭდილია ნელა განვითარებადი და უსასრულოდ გაწელილი აპოკალიფსი (ფილმის სახელწოდებაც ბიბლიურ „აპოკალიფსს“ უკავშირდება).

კლიმოვისთვის ომი ანტიბუნებრივი მოვლენაა, რომელიც ეწინააღმდეგება სამყაროს პირვანდელ სილამაზესა და ჰარმონიას. ამის საჩვენებლად რეჟისორი მაყურებელს არაფერს უმალავს და არაფერს უმსუბუქებს. მან იცოდა, რომ ეს ძალიან სასტიკი ფილმი იქნებოდა და ფიქრობდა, რომ მისი ყურება ბევრს გაუჭირდებოდა. როდესაც ამის შესახებ პირველწყაროს ავტორს, Ales Adamovich უთხრა, პასუხად მიიღო: „თუ ვერ უყურებენ — ნუ უყურებენ. ჩვენ ეს უნდა დავტოვოთ. როგორც ომის მოწმობა, როგორც მშვიდობის თხოვნა“.

დღეს ეს ერთ-ერთ ყველაზე აღიარებულ ანტისაომარ ფილმად ითვლება კინოს ისტორიაში. კრიტიკოსები ხშირად მას „ყველაზე საშინელ ომის ფილმს“ უწოდებენ — არა სანახაობის გამო, არამედ უკიდურესი ფსიქოლოგიური გულწრფელობის გამო.

🏆 მოსკოვის საერთაშორისო კინოფესტივალის „ოქროს პრიზი“.