BUTTERFLIES

Tolga Karaçelik-ის Butterflies იწყება სამი გაუცხოებული და-ძმის დაბრუნებით მშობლიურ სოფელში მამის გარდაცვალების შემდეგ — და ამის შემდეგ სიუჟეტი თანდათან გადადის რაღაც უფრო უცნაურში, უფრო სევდიანსა და იმაზე უფრო სასაცილოში, ვიდრე თავიდან შეიძლება ელოდე. ეს თითქოს ოჯახური შეკრების ფილმია, მაგრამ ძალიან დამახინჯებული ფორმით — სავსე მოუგვარებელი წყენებით, მშრალი იუმორით სავსე უხერხულობით და ისეთი აბსურდული სიტუაციებით, რომლებიც ბუნებრივად ჩნდება მაშინ, როცა ადამიანები წლების შემდეგ იძულებულნი არიან ისევ ერთმანეთის ცხოვრებაში დაბრუნდნენ.

ფილმის ერთ-ერთი მთავარი ღირსება მისი ტონალური ბალანსია. მასში არის მელანქოლია, მაგრამ არასდროს ხდება ზედმეტად მძიმე. ეს არის ის ტიპის ფილმი, სადაც ადამიანები ერთმანეთს არ უსმენენ, ვერ ახერხებენ კომუნიკაციას და ყველაფერს კიდევ უფრო ართულებენ — და ხშირად სწორედ აქ იბადება საუკეთესო კომედია. შედეგად ვიღებთ ფილმს, რომელიც ერთდროულად ინტიმურიც არის და უცნაურიც.