BRAM STOKER'S DRACUL

„Point Break“-ის წარმატების შემდეგ კიანუ რივზი კვლავ გაერთიანდა ამერიკული კინოს ერთ-ერთ უდიდეს რეჟისორთან. ფრენსის ფორდ კოპოლას „Bram Stoker's Dracula“ კლასიკური რომანის ერთ-ერთი ყველაზე მასშტაბური ეკრანიზაციაა — მდიდრული გოთიკური რომანი, რომელიც თანამედროვე ჰორორის ტენდენციებზე უარს ამბობს და ძველი ჰოლივუდის ოსტატობას უბრუნდება. სწორედ ამიტომ, ფილმი დღესაც ისეთივე შთამბეჭდავია ვიზუალურად, როგორიც პრემიერის დროს იყო.

კიანუ რივზი ჯონათან ჰარკერის როლს ასრულებს — ახალგაზრდა იურისტის, რომელიც ტრანსილვანიაში მიემგზავრება, რათა იდუმალ გრაფ დრაკულასთან უძრავი ქონების გარიგება დაასრულოს. რაც თავიდან ჩვეულებრივ სამუშაოდ ჩანს, მალევე კოშმარად იქცევა, როდესაც ჰარკერი თავისი მასპინძლის ნამდვილ ვინაობას აღმოაჩენს. ამავე დროს დრაკულა ლონდონისკენ მიემართება, რადგან დარწმუნებულია, რომ მინა მიურეი მისი დიდი ხნის წინ დაკარგული სიყვარულის რეინკარნაციაა.

ადრეული კინოს ატმოსფეროს აღსადგენად კოპოლამ მოითხოვა, რომ თითქმის ყველა ვიზუალური ეფექტი უშუალოდ გადასაღებ მოედანზე შექმნილიყო და არა იმ დროს ახლად განვითარებული ციფრული ტექნოლოგიების დახმარებით. მინიატურები, იძულებითი პერსპექტივა, რთული მატ-ეფექტები, ჩრდილების თამაში და თეატრალური განათება ერთიანდება და ქმნის ფილმს, რომელიც მარადიული, სიზმარივით იდუმალი და თანამედროვე სტუდიური კინოსგან სრულიად განსხვავებულია. შედეგად, „Bram Stoker's Dracula“ პრაქტიკული კინოეფექტების ერთ-ერთ უკანასკნელ დიდ შედევრად მიიჩნევა.

გარი ოლდმანის, ვაინონა რაიდერის, ენტონი ჰოპკინსისა და ტომ უეიტსის გვერდით კიანუ რივზს ფილმში განსაკუთრებული გულწრფელობა შემოაქვს, რაც მის ძლიერ ემოციურ სამყაროს მყარ საფუძველს აძლევს. მიუხედავად იმისა, რომ სიუჟეტის მთავარი ფიგურა თავად დრაკულაა, ჯონათან ჰარკერის გზა — გულუბრყვილო ახალგაზრდიდან ტრავმირებულ გადარჩენილამდე — ფილმის ემოციურ ბირთვს ქმნის და კიდევ ერთხელ წარმოაჩენს იმ მშვიდ და გულწრფელ მსახიობურ სტილს, რომელიც რივზის შემოქმედებას ყოველთვის გამოარჩევდა.

სამ ათეულ წელზე მეტი გავიდა, თუმცა „Bram Stoker's Dracula“ დღემდე რჩება კინოს ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე შთამბეჭდავ და ვიზუალურად მდიდარ საშინელებათა ფილმად. რომანტიკული, შემზარავი და დაუფარავად გრანდიოზული, ის ერთდროულად პატივს მიაგებს ბრემ სტოკერის უკვდავ რომანს და თავად კინოხელოვნების ისტორიას.