BLUE MOUNTAINS

ყოველ ჯერზე, როცა Blue Mountains-ს ვუყურებ, მაოცებს, რამდენად თანამედროვე ფილმად რჩება. ფორმალურად ეს გამომცემლობაზე გადაღებული კომედიაა. სინამდვილეში კი ერთ-ერთი ყველაზე სასაცილო ფილმია ბიუროკრატიაზე, რომელმაც დიდი ხნის წინ დაივიწყა საკუთარი დანიშნულება.

სიუჟეტი იწყება მაშინ, როდესაც მწერალი გამომცემლობაში მოაქვს ხელნაწერი სახელწოდებით „ცისფერი მთები“. თითქოს მისი გამოქვეყნების საკითხი მარტივად უნდა გადაწყდეს, მაგრამ ყველაფერი უსასრულო ბიუროკრატიულ კოშმარად იქცევა. რედაქტორები ხელნაწერს კარგავენ. ტარდება შეხვედრები. იქმნება კომისიები. ადამიანები წიგნს განიხილავენ ისე, რომ არც კი წაუკითხავთ. სხვები კითხვის პირობას დებენ, მაგრამ ამას არასოდეს აკეთებენ. მთელი განყოფილებები თითქოს მხოლოდ იმისთვის არსებობენ, რომ გადაწყვეტილებების მიღება შეაფერხონ. ხელნაწერი ერთი მაგიდიდან მეორეზე გადადის, მაშინ როცა ყველა თითქმის ყველაფრითაა დაკავებული, გარდა საკუთარი საქმისა.

ამ ფილმში ყველაზე მეტად ის მომწონს, რომ რეჟისორი Eldar Shengelaia ამ სიტუაციას არასოდეს წარმოაჩენს როგორც რაღაც განსაკუთრებულს. არავინ იქცევა ისე, თითქოს რაიმე პრობლემა არსებობს. აბსურდი სწორედ იქიდან იბადება, რომ ყველასთვის ეს ყველაფერი სრულიად ნორმალურია. გამომცემლობა საკუთარ თავზე მომუშავე ეკოსისტემად იქცევა, სადაც პროცესი მთლიანად ანაცვლებს მიზანს.

მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი საბჭოთა პერიოდშია გადაღებული, დღეს ის უფრო უნივერსალურ კომედიად აღიქმება, ვიდრე პოლიტიკურ სატირად — ფილმად კოლექტიურ აზროვნებაზე, კომიტეტების მიერ გადაწყვეტილებების მიღებასა და გაუთავებელ ადმინისტრაციულ პროცედურებზე. ყველა, ვისაც დიდ ორგანიზაციაში უმუშავია, ბიუროკრატიასთან ჰქონია საქმე ან კვირების განმავლობაში უცდია პასუხისთვის, რომლის მიღებასაც ხუთი წუთი სჭირდებოდა, ამ სამყაროს მაშინვე იცნობს.

მე ასევე კარგად ვიცნობ იმ ლოკაციების ნაწილს, სადაც „ცისფერი მთები“ გადაიღეს. თუ გაინტერესებთ, სად მდებარეობს ისინი, მკითხეთ, როდესაც ფილმის სანახავად მოხვალთ.