Bleeder

„დილერის“ გამოსვლიდან სამი წლის შემდეგ, მაგრამ ჯერ კიდევ მანამ, სანამ ნიკოლას ვინდინგ რეფნის სახელი სტილიზებულ ძალადობასა და ნეონ-ნუართან გაიგივდებოდა, „Bleeder“ მისი და მადს მიკელსენის ერთ-ერთ ყველაზე ინტიმურ და პირად ფილმად რჩება.

ფილმის მოქმედება კვლავ კოპენჰაგენის მუშათა უბნებში ვითარდება — იმ გარემოში, რომელმაც რეფნის ადრეული შემოქმედება განსაზღვრა. სიუჟეტი ორ პარალელურ ისტორიას მიჰყვება. პირველი ლეოზეა — ვიდეოპროკატის მშვიდ თანამშრომელზე, რომლის ურთიერთობა საყვარელ ქალთან ნელ-ნელა შიშსა და ძალადობაში გადაიზრდება. მეორე კი ლენის შესახებ გვიყვება — მორცხვ, მარტოსულ კინომოყვარულზე, რომელიც ადამიანურ სიახლოვეს კინოს, მეგობრობისა და სიყვარულზე სულ უფრო უხერხული საუბრების საშუალებით ეძებს.

მადს მიკელსენისთვის ეს მხოლოდ მეორე სრულმეტრაჟიანი ფილმი იყო, თუმცა უკვე აქ ნათლად ჩანს ყველაფერი, რაც მოგვიანებით მის ეკრანულ ხელწერად იქცა: სხეულის თითქმის უძრავი გამომსახველობა, მომხიბვლელი მოუხერხებლობა და ის უცნაური განცდა, რომ სიკეთე და ფარული საფრთხე ერთსა და იმავე ადამიანში თანაარსებობს.

მოგვიანებით რეფნი გადაიღებს „Drive“, „Only God Forgives“ და „The Neon Demon“, ხოლო მადს მიკელსენი მსოფლიო ვარსკვლავი გახდება. „Bleeder“ კი ორივეს იმ მომენტში აფიქსირებს, სანამ ეს ყველაფერი მოხდებოდა. თუ გაინტერესებთ, საიდან დაიწყო ევროპული კინოს ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული შემოქმედებითი თანამშრომლობა, სწორედ ამ ფილმით უნდა დაიწყოთ.