ასტეროიდების ქალაქი

გამოგონილი ქალაქი, რომელიც პირდაპირ ასტეროიდის კრატერის მახლობლადაა აშენებული, ყოველწლიურად მასპინძლობს ახალგაზრდა ვარსკვლავთმცოდნეთა შეკრებას. ამჯერად კი ყველაფერი გეგმის მიხედვით არ მიდის: მონაწილეები უდაბნოს შუაგულში, კაქტუსებსა და დეკორაციებს შორის განლაგებულ პატარა სახლებში უსასრულო კარანტინში რჩებიან ჩაკეტილნი.

ამჯერად უეს ანდერსონი თავის ისედაც ხელოვნურ სამყაროს განზრახ კიდევ უფრო ხელოვნურს ხდის: გმირები აცნობიერებენ, რომ კინოში თამაშობენ, ხოლო ჩვენ დროდადრო ვხედავთ შავ-თეთრ დრამატურგს, რომელიც ადგილობრივ დემიურგად გვევლინება. პერსონაჟების „ფალსის“ დონით ასტეროიდის ქალაქი უახლოვდება ტრუმენის შოუ-ს.

იქმნება შთაბეჭდილება, თითქოს რეჟისორი თვითგამეორებაში ჩავარდა: კვლავ საყვარელი ბავშვები, კვლავ იგივე მსახიობები (თუმცა ბილ მიურეი კორონავირუსით დაავადდა, ამიტომ ეს ფაქტობრივად ანდერსონის პირველი ფილმია მის გარეშე), კარამელისფერი პალიტრა და შაქრიანი რეალობა. მაგრამ თუ ყურადღებით დავაკვირდებით, შევამჩნევთ: ჩვენ გვიყვარდება განწირული სამყარო, რომლის გადარჩენაც უკვე შეუძლებელია.