ასტეროიდების ქალაქი

გამოგონილი ქალაქი, რომელიც ასტეროიდის კრატერის პირასაა აშენებული, ყოველწლიურად ახალგაზრდა ასტრონომების შეკრებას მასპინძლობს. თუმცა ამჯერად ყველაფერი გეგმის მიხედვით არ მიდის: უცნაური მოვლენების გამო მონაწილეები უდაბნოს შუაგულში, პატარა სახლებში, კაქტუსებსა და დეკორაციებს შორის, გაურკვეველი ვადით კარანტინში აღმოჩნდებიან.

ამჯერად უეს ანდერსონი თავის ისედაც ხელოვნურ სამყაროს კიდევ უფრო განზრახ ხელოვნურად წარმოგვიდგენს. პერსონაჟებმა იციან, რომ ფილმში თამაშობენ, მაყურებელი კი პერიოდულად შავ-თეთრ კადრებში ხედავს დრამატურგს, რომელიც ამ სამყაროს ერთგვარ დემიურგად გვევლინება. თავისი თეატრალურობითა და შეგნებული ხელოვნურობით „ასტეროიდ სიტი“ გარკვეულწილად „ტრუმენის შოუს“ მოგვაგონებს.

ერთი შეხედვით შეიძლება მოგეჩვენოთ, რომ ანდერსონი საკუთარ თავს იმეორებს: ისევ უცნაური და მომხიბვლელი ბავშვები, უკვე ნაცნობი მსახიობები (მართალია, ამჯერად ბილ მიურეი ფილმში არ მონაწილეობს — კორონავირუსის გამო გადაღებებს გამოეთიშა, ამიტომ ეს ფაქტობრივად ანდერსონის პირველი ფილმია მის გარეშე), პასტელური ფერები და იდეალურად დადგმული რეალობა. მაგრამ თუ უფრო ყურადღებით დააკვირდებით, მიხვდებით, რომ ამ მშვენიერი ესთეტიკის მიღმა დგას სამყარო, რომელიც ნელ-ნელა ინგრევა — და რომლის გადარჩენაც, შესაძლოა, უკვე შეუძლებელია.