ARREBATO

ARREBATO თავდაპირველი გამოსვლისას თითქმის შეუმჩნეველი დარჩა, თუმცა მოგვიანებით ესპანური კინოს ერთ-ერთ მთავარ საკულტო ფილმად იქცა. ეს ზულუეტას მეორე და უკანასკნელი სრულმეტრაჟიანი ნამუშევარია, რაც კიდევ უფრო აძლიერებს მის რეპუტაციას, როგორც რეჟისორის ფილმისა, რომელმაც საკუთარ აკვიატებებს უჩვეულოდ შორს გაჰყვა.

ხოსე იმედგაცრუებული საშინელებათა ფილმების რეჟისორია, რომელიც მადრიდში ჰეროინის, წარუმატებელი ურთიერთობებისა და შემოქმედებითი პარალიზების ბურუსში ცხოვრობს. მის მონოტონურ ყოველდღიურობას არღვევს პედრო — აკვიატებული მოყვარული კინომოყვარული, რომელიც გამოსახულებების ზუსტად განსაზღვრული სიჩქარით გადაღებითაა შეპყრობილი. პედროს სჯერა, რომ კამერას შეუძლია ჩვეულებრივი გამოცდილების მიღმა რაღაცის დაჭერა. როდესაც ის ხოსეს უგზავნის ფირის კოჭას და აუდიოკასეტას, სადაც უყვება, რა დაემართა, ეს აკვიატება სულ უფრო სახიფათო სახეს იღებს.

ივან ზულუეტამ ARREBATO ესპანეთის ფრანკოს რეჟიმიდან გამოსვლის გარდამავალ პერიოდში გადაიღო — იმ დროს, როდესაც ახალგაზრდა ხელოვანთა თაობა ამოწმებდა, რამდენად შორს შეეძლო კინოს, მუსიკას, სექსუალობასა და ღამის ცხოვრებას წინა ათწლეულების შეზღუდვებისგან გასვლა. მოგვიანებით ფილმი მჭიდროდ დაუკავშირდა La Movida Madrileña-ს კულტურას, თუმცა ზეიმისა და თავისუფლების ეიფორიისგან საკმაოდ შორს დგას. ზულუეტას უფრო მეტად აკვიატება, დამოკიდებულება და გამოსახულებებში გაქრობის სურვილი აინტერესებს.

ფილმი საშინელებათა კინოს, ექსპერიმენტულ კინოსა და დამოკიდებულების პორტრეტს შორის მოძრაობს და მათ ერთმანეთისგან მკაფიოდ არ ყოფს. ჰეროინი, კინოგადაღება და სურვილი აქ ერთნაირი ლოგიკით მოქმედებს. თითოეული გაქცევას გვპირდება, შემდეგ კი ადამიანისგან სულ უფრო მეტს მოითხოვს. ზულუეტა ფილმის გადაღებისა და ყურების ფიზიკურ პროცესს თითქმის ვამპირულ ხასიათს ანიჭებს — თითქოს თავად კამერას შეეძლოს რაღაცის გამოცლა იმ ადამიანებიდან, რომლებიც მას თავს აბარებენ.

ARREBATO-ს რეპუტაცია თავდაპირველი წარუმატებლობის შემდეგ უზომოდ გაიზარდა. პედრო ალმოდოვარს ის არაერთხელ დაუსახელებია იმ ესპანურ ფილმებს შორის, რომლებმაც მასზე გავლენა მოახდინა — თავად ალმოდოვარიც მუშაობდა ფილმზე და მოგვიანებით მისი რამდენიმე მსახიობი საკუთარ ფილმებში გადაიყვანა. კამერის, დამოკიდებულებისა და ადამიანების მიერ შექმნილი გამოსახულებების მიერ მათი შემქმნელების შთანთქმის იდეებმა მოგვიანებით მრავალ საკულტო ფილმში გააგრძელა არსებობა. ARREBATO-ს ხშირად ადარებენ დევიდ კრონენბერგის VIDEODROME-სა და აბელ ფერარას THE ADDICTION-ს. დღეს ფილმი მნიშვნელოვანი წინამორბედივით ჩანს იმ კინოსთვის, სადაც მედიის, სურვილისა და დამოკიდებულების ერთმანეთისგან გამიჯვნა უკვე შეუძლებელია. ეს მაღალი ხელოვნებაა, რომელიც საკულტო კინოს ნიღაბს ატარებს.

2 სექტემბერი, ოთხშაბათი — 20:30