პასტორალი

„პასტორალი“ ოთარ იოსელიანის ერთ-ერთი ყველაზე მრავალშრიანი და კომპლექსური ნამუშევარია.

მუსიკოსების ჯგუფი სოფელში ჩადის რეპეტიციისთვის, სადაც ბუნება და ყოველდღიური ყოფა პასტორალურ სიმშვიდეს ქმნის. თუმცა, ამ ზედაპირული ჰარმონიის მიღმა ნელა იკვეთება იოსელიანისთვის დამახასიათებელი ირონია - ხელოვნების, შრომისა და სოციალური წესრიგის შეუთავსებლობა.

კინოკრიტიკოსების ერთი ნაწილი ფილმს კითხულობს, როგორც სოფლის იდილიის დეკონსტრუქციას, ხოლო ნაწილისთვის ეს არის დაკვირვებაზე, რიტმსა და ყოფით ჟესტებზე აგებული კინო, რომელიც გვთავაზობს სამყაროს მიღებას ისეთად, როგორიც ის არის - დისჰარმონიული, ირონიული და სევდიანად ლამაზი.