მარტო საქართველო 2-3

1994 წელს ოთარ იოსელიანი დროებით ბრუნდება საქართველოში, რათა არტესთვის გადაიღოს დოკუმენტური ფილმი. ეს დაბრუნება არ არის დაბრუნება სახლში ტრადიციული მნიშვნელობით. ფილმი არ ცდილობს საქართველოს „წარმოჩენას“ ან „ახსნას“ დასავლელი მაყურებლისთვის; პირიქით, იოსელიანი საკუთარ ქვეყანას აკვირდება როგორც უცნობს, ფრაგმენტულად, ქრონოლოგიური იერარქიის გარეშე. ეს დაკვირვება ხანდახან ნოსტალგიურია, თუმცა, უფრო მეტად სკეპტიკური; ხშირად მტკივნეული და მაინც სიყვარულით სავსე.