მარტო საქართველო 1

1994 წელს ოთარ იოსელიანი დროებით ბრუნდება საქართველოში, რათა არტესთვის გადაიღოს დოკუმენტური ფილმი. ეს დაბრუნება არ არის დაბრუნება სახლში ტრადიციული მნიშვნელობით. ფილმი არ ცდილობს საქართველოს წარმოჩენას ან ახსნას დასავლელი მაყურებლისთვის. პირიქით, იოსელიანი საკუთარ ქვეყანას აკვირდება როგორც უცნობს - ფრაგმენტულად, ქრონოლოგიური იერარქიის გარეშე. ეს დაკვირვება ხანდახან ნოსტალგიურია, თუმცა, უფრო მეტად სკეპტიკური; ხშირად მტკივნეული და მაინც სიყვარულით სავსე.